Klodders tandpasta

Leuk shirt, goed uitgezocht bij de rest van de outfit, al te laat, maar toch nog even de tanden poetsen...u voelt 'm aankomen?

Hè Hè

Ireen en zus bouwen kast.







We zitten er. Sinds een week al weer. Maar, tot vanmiddag, hadden we nog geen telefoon en internet, dus bloggen zat er niet in. Moe maar voldaan, tik ik mijn eerste blogje in het nieuwe huis. Dat er nog maar vele mogen volgen. Bedankt voor het geduld (als er tenminste nog iemand over is gebleven!)

Fijne moederdag.

Let op de fijne outfit! ;-)

Verhuizing

Er is hier niet zoveel te beleven op het moment. In mijn dagelijkse leven des te meer.
'Even' verhuizen, dan kom ik weer terug. Tot dan!

Hoera!!

Nee, het gaat niet over Koninginnedag.
De slechtvalken zijn weer te zien!
Ditmaal met geluid.
Maaike, bedankt voor de tip.

Zaterdag

Gisteren:
* Zag ik mijn buurjongen van vroeger.
* Stond ik voor het hek van mijn oude kleuterschool
en zag dat de zandbak er nog was.
* Kreeg ik een prachtig boek.
* Liep ik op een begraafplaats.
* Was het een mooie dag.

Gsmmusje

Waarschijnlijk kent iedereen inmiddels wel de vogel die de ringtoon van een mobiel kan nadoen. En wel op zó'n manier dat je al bijna in je tas grijpt. Wij hebben een nieuw soort imitator in de buurt: de vogel die precies het 'tjoep tjoep' van het op afstand openen van een autodeur nadoet. Vanmorgen om even over vijf dacht ik in halfslaap: 'Gá je nu nog eens weg met die auto, of hoe zit het?!'

Aanbieding

De héle vijver zit vol! Wie wil? (Vóór de reiger komt)

Petra Precies

Het is vuilnisbakkendag vandaag. Bij ons in de buurt zijn het de welbekende grote grijze Kliko's. Op de achterzijde is door de gemeente, piepklein, ons huisnummer gezet. Maar als de vuilniswagen is geweest en je moet tussen twintig ander identieke grijze kolossen de jouwe zoeken, is dat een hele opgave. Wat doen de buurtgenoten dus? Juist. Zij zorgen dat hun bak herkenbaar is middels een opvallend merkteken. Sommige mensen plakken er een bescheiden sticker op (Ik. Een zwarte met rode letters 'Danko Jones'. Google maar ;-). Of een niet zo bescheiden sticker van een hele grote rode SP-tomaat. Maar de meesten zijn als een waanzinnige met verfkwast of spuitbus in de weer geweest. Met grote witte streken 'No. 341'. Met fluorescerende uithalen 'Nummer 264'. Soms alleen een knalgeel kruis. Of een roze slingerachtig dingetje. Maar altijd even slordig en lelijk. Ik erger me daar aan. Ik kan het niet helpen. Het zijn ook altijd die mensen die hun Luxaflexen scheef hebben hangen. Doe die dingen goed! Allemaal dezelfde kant op! Ze hebben een naambordje laten maken bij de hakkenbar. Keurig, maar wél scheef opgehangen!!!
Zo. Weer fijn stoom afgeblazen. Ik ga nu even m'n bestek recht leggen in de keukenla.

Aaf

Gisteren heb ik Aaf bij mijn links gezet.
We hebben een proefabonnement op de NRC Next
en Aaf schrijft daar een column in.
Ik vind Aaf leuk en wil haar niet meer kwijt
als straks de proef weer afgelopen is.

Ik ben er nog

Als ik dit geweten had, was ik er misschien niet aan begonnen. Al die papieren, al die regeldingen, al dat gestress (maar dat doe ik zelf). Het voorlopig hoogtepunt in 'The Continuing Story of Buying and Selling Houses' was het bezoek aan notaris nummer twee vorige week donderdag. We ontmoetten daar de kopers van ons huidige huis (leuk stel heren) en hun notaris (wat ze niet aan te rekenen valt). Deze man was zo'n chaoot, zo'n raar mannetje, dat we af en toe niet meer wisten waar we moesten kijken. Ik pakte mijn echtgenoot kalmerend bij de arm, de ene koper schopte de ander voor z'n schenen omdat hij z'n lachen bijna niet meer kon houden, hun makelaar hief constant wanhopig haar ogen naar het plafond en die van ons blééf maar driftig in z'n papieren rommelen met een rood hoofd. Wij hebben nog even met z'n allen gecheckt bij het weggaan of er niet ergens een verborgen camera aanwezig was, maar dan zat die wel érg verborgen. Voorlopig koopcontract 2 is getekend.

se7en

Luxuria (onkuisheid - lust - wellust)

'Lust for Life' is een film uit 1956 over het leven van Vincent van Gogh.
'Lust for Life' was daarvoor al een boek van Irving Stone uit 1934.
'Lust for Life' is de titel van een album én een hit van Iggy Pop.
'Lust for Life' is mijn motto.
En wat die onkuisheid en wellust betreft: daar laat ik me maar niet over uit op dit weblog.

Se7en

Avaritia (hebzucht - gierigheid)

Hebzucht. Ik beken. Daar heb ik óntzétténde last van. Ik sta niet met trillende knieen voor een schoenen-taarten- of modezaak, maar zet mij in een boekwinkel en de hebzucht overvalt me á la minute. Ik wil alles vasthouden, besnuffelen, beaaien... Soms reken ik de euro nog wel eens om in de ouderwetse gulden, maar als het om boeken gaat heb ik nergens last van. Vierentwintig euro? Koopje! Hebben!
Hebzucht overvalt me ook, nog steeds, in de kantoorboekhandel. Schriften, pennen, schrijfblokken! Ik heb af en toe zo'n heimwee naar de periode voor de computer. Al mijn verhalen schreef ik met een Rotring tekenpennetje 2,5 mm in prachtige schriften. In elk buitenland kocht ik een schrift, het liefst zo ouderwets en zo goedkoop mogelijk. Ik heb prachtige exemplaren uit Tsjechie, Ierland en Turkije. En ik blijf ze kopen. Vorige zomer heb ik in Portugal weer hele mooie schoolschriften bemachtigd. Caderno Diario. Hebbes.

Se7en

Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid - trots)

Wie is er niet ijdel? Ik in ieder geval wel. Niet op het extreme af, maar ik ga altijd netjes de deur uit. Zit m'n haar oké, is m'n mascara niet doorgelopen, zit er niks in m'n neus? Altijd even checken. Verder valt het reuze mee. Bij de kapper is mijn opdracht altijd: makkelijk te onderhouden en zo rommelig mogelijk. Nou, da's nog een hele opgaaf voor de meesten. Ik vind het heel vaak nog veel te netjes, teveel een "kapsel". En trots? Dat ben ik op een heleboel mensen en heel soms op mezelf. Hoogmoedig en hovaardig? Ik geloof het niet, al zou je bijna de neiging krijgen als je met een koninklijk kapsel de deur van de kapper uitloopt.

Se7en

Invidia (gramschap - jaloezie- afgunst)

Gramschap vind ik een prachtig woord, maar het is niet een van míjn zonden. Ik ben niet jaloers aangelegd. Natuurlijk denk ik weleens: Goh, dat zou ik ook wel willen hebben of willen doen, maar nooit met echte afgunst. Ik gun iemand zijn geluk, zijn nieuwe auto, zijn verre vakantie en droom vrolijk verder dat het mij misschien ook nog eens mag overkomen. Voor u denkt: wat is zij toch ontzettend braaf.., ik ben toch eigenlijk wel een béétje jaloers op de vriendin van mijn favoriete acteur. Moet kunnen.

Se7en

Ira (woede-toorn)

Een vaak gebezigde uitspraak van ouders is wel: "Ik ben niet boos, alleen teleurgesteld." Ook zonder kinderen in de buurt, gaat dit voor mij op. Die woede en toorn van hierboven zul je niet snel bij mij tegenkomen. Ik schreeuw niet, sla niet met deuren, ik mep er niet op los. Ik ga lopen saggerijnen, dat wel. En ik sluit de deur eerder dreigend zachtjes, dan dat ik 'm dichtgooi. Als men boos op míj wordt, klap ik dicht, mijn stem gaat op slot en de traansluizen gaan wijdopen. Nee, met mij is het niet leuk ruziemaken. En daar kan ik zó kwaad om worden!

Se7en

Gula (onmatigheid - gulzigheid - vraatzucht)

Vraatzucht? Gulzigheid? Onmatigheid! Ooit las ik in een interview met een bekende actrice dat ze totaal geen moeite had met de lijn. 'Als ik trek heb in pinda's, neem ik één pinda voor de smaak en dat is genoeg.' Als ik één pinda geproefd heb wil ik de hele zak! Ik wil de hele chocoladereep, de hele trommel ambachtelijke krakelingen! Da's vast één zonde die ik beken.

Se7en

Acedia (gemakzucht - traagheid - luiheid)

Luiheid: Ik ben echt niet lui. Echt niet. Ik ben goed in uitstellen, da's heel wat anders. Stofzuigen? Ik ga liever even achter de computer om mijn mail te checken.
De was doen? Ik wil toch nog wel dit hoofdstuk uitlezen, en misschien ook het volgende.
Dweilen? Ik geloof dat ik mijn zus nog moet bellen, dat is ook al weer een dag geleden.
Als ik het dan écht niet meer kan uitstellen, ga ik als een wervelwind door het huis en is alles in no time gebeurd. Nee, ik ben echt niet lui.

Stoom afblazen

Ik ben een weekend weg om bij te komen ;-)
Tot snel.

Huis verkocht

Wij gaan vanavond even iets vieren.

Mijn kleuren, jouw kleuren

Ik heb er vaak met mensen over gesproken en evenzovaak word ik niet helemaal begrepen. Ik vraag me namelijk af of wij allemaal dezelfde kleuren zien. Er zijn kleurenblinde mensen, dat is algemeen bekend. Zij kunnen bijvoorbeeld geen rood zien, maar schijnen dan een totaal andere kleur te zien en dan maar in één gradatie. Tenminste, zo heb ik het altijd begrepen. Vertel me gerust hoe het wél in elkaar zit. Maar over 'mijn' kleuren dus.. Ik kijk nu uit op de dikke, lichtgroene knoppen van de seringenboom in onze tuin. Iedereen zal mij vertellen dat die knoppen groen zijn, maar wie zegt mij dat 'jóuw' groen er hetzelfde uitziet als 'mijn' groen? Misschien zie je deze kleur wel heel anders, maar omdat je vanaf je vroegste jeugd te horen hebt gekregen dat deze kleur groen heet, noem je hem zo. En ik ga er gemakshalve maar van uit, dat wij dezelfde kleur zien. Snap je me nog? Gelukkig maar, want op dit moment zijn er doorgaans al mensen afgehaakt. 'Jouw' groen, kan bijvoorbeeld wel eens 'mijn' paars blijken te zijn, maar dat weten we niet van elkaar. Ik stop er maar mee, want als ik nu ook nog ga beginnen over honden die geen kleuren schijnen te kunnen onderscheiden en dat ik dan denk: hoezo? wie heeft er met die honden gesproken en misschien zien ze wel iets heel anders of misschien tóch wel hetzelfde, en het zal wel op de een of andere manier onderzocht zijn en kloppen, maar toch...dat is weer een heel ander verhaal.

Zwaar op de maag

En weer kan ik het denken en fantaseren niet laten. Gisteren stond dit artikeltje in onze krant:

AMERSFOORT - Een 24- jarige inbreker heeft in zijn Amersfoortse politiecel zijn kleding opgegeten. Zijn intentie was om ziek te worden, in het ziekenhuis te belanden en te ontsnappen. In het ziekenhuis bleek de maaltijd echter geen kwaad te kunnen.

Wat heeft hij dan precies opgegeten? Ik kan me nog indenken dat je je veters (met moeite) naar binnen krijgt, maar die moet je, volgens de films die ik zie, inleveren bij binnenkomst. Wat dan? Je sokken? Je shirt? Ik kan me er níets bij voorstellen. En dan vooral die zin '..zijn kleding opgegeten..' Dat is dus niet zo maar één sok, maar veel meer! Volgens mij is dit artikeltje een zwaar geval van overdrijving. Ik zou er graag het fijne van willen weten.

Hartig woordje

Het verwart me. Het verschil tussen een klein en een groot hart. "Iemand heeft een grote mond, maar een klein hartje." Dat is positief, toch? "Hij heeft een groot hart." Is ook positief. Volgens mij maakt het dus niet uit wat voor afmeting je hart heeft. Zolang je er maar iets goeds mee doet en het warm voor een ander laat kloppen. Dit was even een mini-filosofietje tussendoor.

Adviseurs

Ze komen allemaal uit dezelfde fabriek. Verzekeringsmannen. "Agenten" vind ik een te stoere benaming voor deze heren. Ze dragen allemaal een pak dat nét niet zit. Een stropdas die nét niet matcht of je kleurenblind maakt bij de eerste aanblik. Gelukkig doen ze hun jas uit bij het binnenkomen, want ze dragen ook nog eens een windjack over hun pak. Een windjack dat nét iets te kort is, zodat er een grote rand colbert onderuit piept. Accessoires: een grote tas, een laptop, een calculator en een te harde lach. Er zullen uitzonderingen op de verzekeringsadviseursregel bestaan, maar ik heb ze tot nu toe nog niet ontmoet. Nog even de hypotheek regelen en dan zijn we er voorlopig weer vanaf.

Officieel gedoe

Ik ben even aan het stoeien met makelaar, notaris, papieren e.d.
Dus u begrijpt....

Decacake

Mijn buurmannen waren op vakantie en namen op de terugweg iets voor mij mee. In een mooi kartonnen doosje van het supersjieke hotel The Royal Copenhagen in Singapore lag een stuk cake. Gifgroene cake. Green tea cake. Het smaakte niet eens zó bijzonder (naar groene thee en cake ;-), maar ik vond het een heel decadent gebeuren. Ireen op haar Amsterdamse bank, genietend van een stuk uit Singapore ingevlogen gebak.

Tot de dood ons scheidt...

Ik weet niet of ik dit moet geloven, omdat dit bericht werd geplaatst op Valentijnsdag. Maar het is geen 1 april, dus mijn hart roept: 'Ja, laat dit echt zijn!'

ROME (AFP) - A pair of 6,000-year-old skeletons found by Italian archaeologists in a dying embrace will not be separated, team leader Elena Menotti has told AFP.
"We will do everything possible to preserve the bodies in the exact position of their grave," she said Wednesday. "There's no question of breaking their embrace."
The skeletons were found last week during digging in an industrial zone near the northern city of Mantua and the find will be displayed at the city's archaeological museum.While scientists are still puzzling over how the pair died and why they were buried in this way, Menotti said their embrace was "testimony to a great feeling of love that has transcended time.
"For regardless of why they were buried in each other's arms, there had to have been feelings between them."

Bejaarde heer

In het bejaardenhuis bij ons om de hoek mogen de mensen huisdieren hebben. Het schijnt iets unieks te zijn, want in de meeste verzorgingstehuizen is dit verboden. Dagelijks zie je de dames (want die zijn in de meerderheid) met of zonder rollator een ronde maken om het huis. Even frisse lucht, even buiten een praatje maken met een buurtbewoner. Het lijkt mij iets wat ze in elk bejaardenhuis zouden moeten promoten inplaats van verbieden. Het is wetenschappelijk bewezen dat bejaarden gezonder zijn en minder depressief worden, als ze maar vaak in contact komen met een huisdier. Even aaien, even praten, wat onvoorwaardelijke liefde en aandacht krijgen.
Soms kom ik een lange, statige bejaardenhuisbewoner tegen op mijn eigen ronde met de hond. Deze meneer draagt vaak een hoed en als wij elkaar naderen, neemt hij zijn hoed voor mij af. Als ik daarna verder wandel, bemerk ik altijd dat ik loop te glimlachen...

Een blijmakertje

Neem even de tijd om naar Nora de kat te kijken. Ze is geweldig!

Kracht naar kruis?

Soms gebeurt het allemaal tegelijk.
Ik veer meestal snel weer terug.
Dit keer kost het me moeite.
Het is veel.
Mijn schouders zijn niet zo breed.
Nooit geweest ook.
Ik word geduwd. En getrokken.
Goeie dingen, mooie gebeurtenissen.
Nare dingen, slechte boodschappen.
Ik zucht, het geeft lucht.
Tranen zitten hoog, dan lach ik weer.
De hond legt zijn kop op mijn knie.
Ik aai hem zacht, hij sluit zijn ogen.
Ik wou dat ik hem was.

Dag kind!

Er was is een poes de ie heete jan wilum
hij was heel ongulukug niemant was ardeg
jan wilum huilde deor en deor
maar plotslin kwam sijnsus deran
sij troosde hem

Merel, 6 jaar.

Schoenen

Bij Fatma word ik altijd verwend. Warme omhelzingen als ik binnenkom. Een tafel vol lekkers (warme broodjes, olijven, kaas, koekjes, tomaten, stukjes appel, enz.) en thee. Dikke zoenen bij het weggaan en groeten voor de héle familie, ook mamma en pappa. Afgelopen woensdag kreeg ik bij het weggaan iets in mijn handen gedrukt. Zwarte, glanzende nieuwe schoenen. 'Irene, aandoen.' Het was een bevel, want ik kreeg er een schoenlepel bij. Ze pasten. Op slinkse wijze had Fatma mij een tijd eerder mijn schoenmaat ontfutseld toen wij onze voeten vergeleken. Fatma is maar een minivrouwtje met dito voeten. De schoenen waren speciaal voor mij gemaakt door haar man Nurullah, die bij een bedrijf werkt waar orthopedisch schoeisel wordt vervaardigd. Ik zou de schoenen nooit zelf gekocht hebben, maar ik ga ze dragen. Ik denk dat mijn schreden licht en gelukkig zullen worden, door alle liefde die er in deze schoenen is verwerkt.

Dozen

Gisteren heb ik vier grote dozen gekocht. Bij Ikea natuurlijk. Wij hebben de mazzel dat de Amsterdamse vestiging op 5 minuutjes rijden van ons huis is. Hele grote mazzel. Want Ikea wil nog wel eens een knopje, schroefje of dopje vergeten in de verpakking. En als je daar bijvoorbeeld voor uit Den Helder terug moet komen, is dat flink balen, om het maar even mild te zeggen. Wat de dozen betreft: daar gaan binnenkort alle spullen in die ik niet kwijt wil als we gaan verhuizen. Van kindertekeningen tot schriften met verhalen, van oude Sjors en Sjimmie-albums tot de video's van Buffy the Vampire Slayer. Ons nieuwe huis heeft veel bergruimte, waar mooie stellingkasten in passen. Daar kunnen dan die dozen, keurig netjes van een opschrift voorzien, in staan. Het is me eerder nooit gelukt, maar ik gá me toch georganiseerd worden in het nieuwe huis! Poeh poeh! Maar voor die tijd: veel weggooien. Want in die dozen mogen alleen spullen die heel belangrijk zijn. Nou vooruit, óók die oude Barbie. En misschien ook wel dat ene rare lampje, want dat is nog van oma geweest en die oude tas met dat stukke slotje, want daar heb ik mooie tijden mee beleefd. Overmorgen nog maar even naar Ikea. Het is toch vlakbij.

Achtbaan verklaard

Schoonmaken en schilderen in huis van kind.
Kind dat ons huis verlaat.
Achtergebleven ouderpaar koopt nieuw huis.
Ouderpaar moet oude huis gaan verkopen.
Dit en veel meer was er vorige week aan de hand.
We gaan maar vrolijk door.
Prettig weekend.

Achtbaan

Even heel druk. Met heel veel.
Dus heel even niet hier.
Maar heel snel weer terug.
Heel erg beloofd.

Namelijk

Wij wonen in een klein stukje straat. Tien huizen in totaal. In drie van die huizen wonen mannen die Gerard heten. Gelukkig noemt eentje zich Ger, dat maakt het allemaal wat overzichtelijker. Toen we er net woonden dacht ik dat de buurman op de ene hoek ook Gerard heette, maar hij was een Johan. Volgt u mij nog? Na een tijdje wisten we nog steeds niet hoe de buurman van de andere hoek heette. We noemden hem voor het gemak Ben, omdat hij er uitzag als een Ben. Vond ik. Het was in de tijd van de "Ben" mobiele telefoons. "Ben" werd overgenomen door een andere maatschappij en hoewel we inmiddels weten dat de buurman René heet, is 'ie voor ons nog steeds "T-Mobile".

Dansmarieke

Vannacht, in mijn droom, heb ik gedanst. Niet zomaar een dansje, ik was geweldig. Ik zweefde als een echte Ginger Rogers over de marmeren vloer van een gebouw dat verdacht veel leek op mijn oude middelbare school. Groepjes mensen keken aan de kant bewonderend toe. Logisch, vond ik, want ik voelde zelf wel aan dat het een staaltje hogeschooldansen was, wat ik daar weggaf. In het dagelijkse, wakkere leven breng ik er absoluut niets van terecht, maar na vannacht kan ik daar mee leven. Ik weet nu hoe het is. Ik voel het nog in mijn benen. Heerlijk.

Taligheid

Meizoentje
Dauwdruppel
Hunkering
Kamperfoelie
Aai
Boterkoek
Zuchtje
Melancholie

These are a few of my favourite words...

(en de uwe?)

Recalcitrant op zondag

Mijn linklijstje wisselt nog wel eens. Gelukkig stellen de meesten me nooit teleur, die lees ik elke dag weer graag. Maar ik heb de laatste tijd sneller de neiging om iemand weer uit mijn lijstje te verwijderen. En dan niet omdat ze slecht zijn (ik zet zelf ook dingen op dit weblog waarvan ik denk: dat had wel wat beter gekund, Ireen), de meest voorkomende reden is: snobisme. Er zijn webloggers die schrijven alsof ze alle wijsheid in pacht hebben. Een post kan soms zo'n belerend toontje hebben dat het bij mij gaat kriebelen. Ik kan daar niet zo goed tegen. Ik ben gek op tips over boeken, films en tentoonstellingen bijvoorbeeld. Maar ga me alsjeblieft niet vertellen hoe ik de wereld móét zien. Oh jee, ik geloof dat ik maar ophou, ik heb iets teveel energie vandaag. Ik ga eens kijken waar ik het kan afreageren. ;-)

Huilen op vrijdag

Klik en laat het maar gaan.

Grijze wolk

Het is niet altijd roze wolkerig op mijn werk.
Deze week hadden we twee miskramen, een dode vrucht als gevolg van een vruchtwaterpunctie en een baby met een zeldzame aandoening en daardoor een zeer slechte levensverwachting. Er gebeurden ook mooie dingen, maar soms is er groot verdriet. Dat wil ik toch even kwijt. Daar was mijn weblog ook voor, had ik me bedacht. Zie hierboven, bij de titel van mijn blog.

Modern Times

Ik probeerde op een post te reageren vandaag, wat niet lukte in eerste instantie. Deze 'boodschap' kreeg ik ervoor in de plaats. Moet ik nu tóch een andere taal gaan leren?
Het gekke is, dat er een paar keer 'dinges' staat, aan het begin en het eind. Dat intrigeert me zo! Heeft een computerprogrammeur gedacht: hoe heet die code nou toch weer... de "dinges" ofzoiets?

Unable to save comment: INSERT INTO HS_incoming_comment_log SET user = 'dinges', name = 'Ireen', email = 'irenevandalen@yahoo.ie', url = 'http://www.irenevandalen.blogspot.com', message = \r\n\r\n---11-1-11---array (\n 0 => \n array (\n \'a\' => \'21260\',\n \'name_cookie\' => \'Ireen\',\n \'email_cookie\' => \'irenevandalen@yahoo.ie\',\n \'url_cookie\' => \'http://www.irenevandalen.blogspot.com\',\n \'com_ser\' => \'YTo5OntzOjU6InNuYW1lIjtzOjU6IklyZWVuIjtzOjY6InNlbWFpbCI7czoyMjoiaXJlbmV2YW5kYWxlbkB5YWhvby5pZSI7czo0OiJzdXJsIjtzOjM3OiJodHRwOi8vd3d3LmlyZW5ldmFuZGFsZW4uYmxvZ3Nwb3QuY29tIjtzOjg6InNtZXNzYWdlIjtzOjE2OToiTWV0IGVlbiB0cmFuc2lzdG9ycmFkaW8geml0IGplIHN0cmFrcyBvb2sgZ29lZCBiaWogZWVuIHJhbXAsIGxhcyBpayBpbiBlZW4gd2F0dGVkb2VuYmlqZWVuY3Jpc2lzc2l0dWF0aWVmb2xkZXIuIERhXCdzIG1vb2kgbWVlZ2Vub21lbi5ab3JnIHdlbCB2b29yIHZvbGRvZW5kZSBiYXR0ZXJpamVuLiI7czo1OiJzZGF0ZSI7czoxMDoiMTE2OTAzODMwMyI7czozOiJzaXAiO3M6MTQ6Ijg1LjE0NC4xNDEuMjA0IjtzOjQ6InNtb2QiO2I6MDtzOjc6InJhbmRrZXkiO2k6MjEyNjA7czo4OiJyYW5ka2V5MiI7czo2OiIzZjI2MjQiO30=\',\n ),\n 1 => \n array (\n \'name_cookie\' => \'Ireen\',\n \'email_cookie\' => \'irenevandalen@yahoo.ie\',\n \'url_cookie\' => \'http://www.irenevandalen.blogspot.com\',\n \'com_ser\' => \'YTo5OntzOjU6InNuYW1lIjtzOjU6IklyZWVuIjtzOjY6InNlbWFpbCI7czoyMjoiaXJlbmV2YW5kYWxlbkB5YWhvby5pZSI7czo0OiJzdXJsIjtzOjM3OiJodHRwOi8vd3d3LmlyZW5ldmFuZGFsZW4uYmxvZ3Nwb3QuY29tIjtzOjg6InNtZXNzYWdlIjtzOjE2OToiTWV0IGVlbiB0cmFuc2lzdG9ycmFkaW8geml0IGplIHN0cmFrcyBvb2sgZ29lZCBiaWogZWVuIHJhbXAsIGxhcyBpayBpbiBlZW4gd2F0dGVkb2VuYmlqZWVuY3Jpc2lzc2l0dWF0aWVmb2xkZXIuIERhXCdzIG1vb2kgbWVlZ2Vub21lbi5ab3JnIHdlbCB2b29yIHZvbGRvZW5kZSBiYXR0ZXJpamVuLiI7czo1OiJzZGF0ZSI7czoxMDoiMTE2OTAzODMwMyI7czozOiJzaXAiO3M6MTQ6Ijg1LjE0NC4xNDEuMjA0IjtzOjQ6InNtb2QiO2I6MDtzOjc6InJhbmRrZXkiO2k6MjEyNjA7czo4OiJyYW5ka2V5MiI7czo2OiIzZjI2MjQiO30=\',\n ),\n 2 => \n array (\n \'DOCUMENT_ROOT\' => \'/home/haloscan/public_html\',\n \'HTTP_ACCEPT\' => \'image/gif, image/x-xbitmap, image/jpeg, image/pjpeg, application/x-shockwave-flash, application/vnd.ms-excel, application/vnd.ms-powerpoint, application/msword, */*\',\n \'HTTP_ACCEPT_ENCODING\' => \'gzip, deflate\',\n \'HTTP_ACCEPT_LANGUAGE\' => \'nl\',\n \'HTTP_CONNECTION\' => \'Keep-Alive\',\n \'HTTP_COOKIE\' => \'name_cookie=Ireen; email_cookie=irenevandalen%40yahoo.ie; url_cookie=http%3A%2F%2Fwww.irenevandalen.blogspot.com; com_ser=YTo5OntzOjU6InNuYW1lIjtzOjU6IklyZWVuIjtzOjY6InNlbWFpbCI7czoyMjoiaXJlbmV2YW5kYWxlbkB5YWhvby5pZSI7czo0OiJzdXJsIjtzOjM3OiJodHRwOi8vd3d3LmlyZW5ldmFuZGFsZW4uYmxvZ3Nwb3QuY29tIjtzOjg6InNtZXNzYWdlIjtzOjE2OToiTWV0IGVlbiB0cmFuc2lzdG9ycmFkaW8geml0IGplIHN0cmFrcyBvb2sgZ29lZCBiaWogZWVuIHJhbXAsIGxhcyBpayBpbiBlZW4gd2F0dGVkb2VuYmlqZWVuY3Jpc2lzc2l0dWF0aWVmb2xkZXIuIERhXCdzIG1vb2kgbWVlZ2Vub21lbi5ab3JnIHdlbCB2b29yIHZvbGRvZW5kZSBiYXR0ZXJpamVuLiI7czo1OiJzZGF0ZSI7czoxMDoiMTE2OTAzODMwMyI7czozOiJzaXAiO3M6MTQ6Ijg1LjE0NC4xNDEuMjA0IjtzOjQ6InNtb2QiO2I6MDtzOjc6InJhbmRrZXkiO2k6MjEyNjA7czo4OiJyYW5ka2V5MiI7czo2OiIzZjI2MjQiO30%3D\',\n \'HTTP_HOST\' => \'www.haloscan.com\',\n \'HTTP_UA_CPU\' => \'x86\',\n \'HTTP_USER_AGENT\' => \'Mozilla/4.0 (compatible; MSIE 7.0; Windows NT 5.1; WFX)\',\n \'HTTP_X_FORWARDED_FOR\' => \'85.144.141.204\',\n \'PATH\' => \'/usr/kerberos/sbin:/usr/kerberos/bin:/usr/local/sbin:/usr/local/bin:/sbin:/bin:/usr/sbin:/usr/bin:/usr/X11R6/bin:/root/bin\',\n \'REMOTE_ADDR\' => \'192.168.1.44\',\n \'REMOTE_PORT\' => \'57863\',\n \'SCRIPT_FILENAME\' => \'/home/haloscan/public_html/comments\',\n \'SERVER_ADDR\' => \'192.168.1.41\',\n \'SERVER_ADMIN\' => \'root@pe17502.liverack.com\',\n \'SERVER_NAME\' => \'pe17501.lrdns.com\',\n \'SERVER_PORT\' => \'80\',\n \'SERVER_SIGNATURE\' => \'\',\n \'SERVER_SOFTWARE\' => \'LiveRack\',\n \'GATEWAY_INTERFACE\' => \'CGI/1.1\',\n \'SERVER_PROTOCOL\' => \'HTTP/1.1\',\n \'REQUEST_METHOD\' => \'GET\',\n \'QUERY_STRING\' => \'a=21260\',\n \'REQUEST_URI\' => \'/comments/dinges/8414131469174088751/?a=21260\',\n \'SCRIPT_NAME\' => \'/comments\',\n \'PATH_INFO\' => \'/dinges/8414131469174088751/\',\n \'PATH_TRANSLATED\' => \'/home/haloscan/public_html/dinges/8414131469174088751/\',\n \'PHP_SELF\' => \'/comments/dinges/8414131469174088751/\',\n \'argv\' => \n array (\n 0 => \'a=21260\',\n ),\n \'argc\' => 1,\n ),\n)', date = '1169038303', ip = '85.144.141.204', comment = '8414131469174088751'The table 'HS_incoming_comment_log' is full

Dommigheid en de slaapkamer

Ik heb altijd een blauwe plek op mijn linkerbeen omdat ik altijd tegen de punt van het bed loop. Ik doe nog altijd het 'lichtknopje' aan in de slaapkamer terwijl dat al meer dan een halfjaar het knopje van de plafondventilator is. Ik probeer nog altijd aan de verkeerde kant de luxaflexen te bedienen terwijl die al weer een hele tijd aan de andere kant zitten.

Luchtigheid

Versgemalen koffie
Versgesneden groente
Pasgemaaid gras
Babyshampoo
Chanel no. 5 in de nek van mijn oma
Boter die wordt bruingebraden in de pan
Velpon
Zeelucht
Vrieslucht
Oliebollen
Benzine (kan er niks aan doen)
Appeltaart
Mijn eigengebakken bruine brood
......
these are a few of my favourite smells...

Zondag in het bos

We liepen in het Amsterdamse Bos vandaag. Het was mooi koud en zonnig. Het was ontzettend druk met joggers en honden, maar daar mochten we niet over mopperen. Wij jogden dan weliswaar niet, maar we hadden wél een hond bij ons. Laag overkomende vliegtuigen boven ons, soms zo dichtbij dat je bijna de passagiers kon zien zitten. Het was een indrukwekkend gezicht, maar de herrie en de doordringende geur van kerosine maakten dat we niet het gevoel hadden dat we nu echt 100% gezond bezig waren. Ze mogen het dan ontkennen, maar de kerosine wordt gewoon geloosd boven land. We zagen het vandaag, we zien het vaker gebeuren boven ons huis in de Bijlmer. In de zomer hangt de geur van kerosine hier zwaar in de lucht. Wat wél heel mooi was (elk nadeel heb ze voordeel, zullen we maar zeggen) was het geruis van de bomen als er een vliegtuig voorbij was. Eerst is het stil, daarna hoor je als het ware een stormvlaag vanaf ver door de boomtoppen komen. Het vliegt over je heen in het kielzog van het vliegtuig en dan is het abrupt weer stil.

Op de rand van zijn bed

Gisteravond las ik een opmerkelijk stukje over Nelson Mandela in de krant. De verteller is André Brink, schrijver, strijder tegen de apartheid (al vanaf de jaren zestig) en een goede vriend van Mandela.
'Hij heeft vier secretaresses, zo actief is hij. Hij had deze vrouwen bij zich tijdens zijn afscheidstournee toen hij alle staatshoofden wilde bedanken die hem hadden geholpen. Iedere avond aan het einde van de dag, toen hij reeds in bed lag, ontbood hij zijn secretaresses om op zijn bed te komen zitten en hem te vertellen wat hij die dag verkeerd had gedaan. Met een naieve oprechtheid. Hij wilde dat echt weten. Ik kan me niet voorstellen dat een mannetje als Bush zoiets zou doen. Bush gelooft gewoon niet dat hij iets verkeerd kan doen. Mandela's menselijkheid, zijn begrip, zijn kommer over anderen, die is onvoorstelbaar. Het straalt uit hem. Als je vijf minuten bij hem bent geweest, vergeet je het al niet meer. Zo'n ontmoeting blijft een gloeiend vuurtje in je hart.'

Zomaar

Ik voel me altijd weer een beetje gelukkig als ik het gezicht van Nelson Mandela zie.

Openbaar vervoer 2

Een aantal jaar geleden ging ik laat op de avond met de trein terug naar Amsterdam. Bij de kaartcontrole liet ik de conducteur mijn abonnement zien, dat hij uitgebreid ging bestuderen. 'Leuke foto! In het echt ben je nog leuker. En is dit je échte leeftijd? Nou, dat zou je niet zeggen!' Zo ging het nog even door en ik zat me daar, met een rood hoofd, in een gelukkig niet al te volle coupé, flink te generen. 'Waar staan die initialen voor?' Om er vanaf te zijn vertelde ik hem mijn voornaam ('Ook mooi!') en gelukkig ging hij toen verder met zijn bezigheden. Toen we na zo'n twintig minuten vlakbij de bestemming waren, hoorde ik door het omroepsysteem: 'Geachte reizigers en Irene: wij naderen thans Station Amsterdam Centraal, eindpunt van deze trein. Gelieve hier uit of over te stappen. Ik herhaal: Geachte reizigers en Irene...'

Openbaar vervoer

Het regende dat het een aard had. In de bus was het vol en het rook er heerlijk naar dampende jassen. Ik verwachtte gesloten, nukkige gezichten. Ik verwachtte het loodzware zwijgen dat er kan heersen in een ruimte vol mensen die tot elkaar veroordeeld zijn. Maar niets van dat alles. De busschauffeur begroette iedereen met een lach en een grap. Tegen de mevrouw die na mij instapte zei hij: 'Echt weer om met de Libelle en een lekker koppie thee onder de lamp te zitten, niet, wijffie?' Ze knikte verheugd. De mensen in de bus glimlachten naar elkaar. Toen we vlakbij mijn eindhalte de rotonde naderden en ik opstond, riep hij: 'En we doen vandaag een rondje van de chauffeur!' Inplaats van de afslag te nemen reed hij nog eens extra rond, met een bus vol hardop lachende mensen.

Slapeloos in Amsterdam

Vannacht kon ik niet in slaap komen. Klaarwakker lag ik afwisselend naar het plafond te staren, te woelen en met mijn ogen stijf dicht te proberen mezelf in slaap te hypnotiseren. Visualiseer een weitje. Je ligt helemaal alleen in een weitje in de zon en..in no time was het hele weitje volgestouwd met mensen, dieren en gebouwen. Hup, daar kwam weer een idee voorbij voor mijn, hopeloos vastzittende, verhaal. Afgewezen vanwege niet logisch. Op een gegeven moment lag ik alleen maar te denken: 'Hoe heette dat gezin van de Cosbyshow nu in godsnaam ook weer van hun achternaam?' Ik kwam er niet op, probeerde weer aan niets te denken. Toen ik bijna weggleed, riep iemand keihard in mijn hoofd: 'Huxtable!!' En ja, daar lag ik weer met open ogen, want nu moest ik daarbij alle voornamen van het gezin gaan zoeken. Ik heb het kwart over twee zien worden.

Wintervoeten

Van de zomer nam ik me voor om ook een 'reportage' te maken van mijn wintervoeten. Tenminste; van mijn voeten in mijn winterschoeisel. Het zou natuurlijk het leukst zijn als die voeten gefotografeerd konden worden op verschillende winterondergronden. Ijs, sneeuw, ijzel.. Helaas, het schijnt er niet in te zitten. Ik mis de winter. Ik hou van kou. Ik vind het heerlijk om met harde wind langs het strand te lopen. Ik hou van de geur van open haarden in de late vriesavond. Het gloeien van mijn handen en wangen als ik het warme huis weer inkom. Mijn zachte sokken in bed. De enorme zwarte omslagdoeksjaal, door mijn moeder gebreid. Het knerpen van sneeuw na een vriesnacht. Vetbollen voor de mezen. Strakblauwe lucht boven de bevroren plas. Ik ga nu even zachtjes huilen.

Oh, wat vind ik dit leuk!

Sinds ik mijn weblog heb aangepast, kan ik me opeens helemaal uitleven met plaatjes. Misschien is het iets teveel van het goede. More is more, lijkt het wel. Maar voor nu: laat me maar even spelen. Ik vind het zo leuk dat het werkt! Eigenlijk wil ik er ook nog muziek op kunnen zetten, maar dat zit er niet in bij Blogger. En dat is waarschijnlijk maar goed ook.

'The Office'

Was ik bezig om de mappen met medische gegevens van tien jaar geleden te legen, om ze daarna naar de "belangrijkepapierenvernietigingscontainer" (woordwaarde 30 punten ;-) af te voeren, schijnen we ze opeens víjftien jaar te moeten bewaren! En we hebben al zo weinig ruimte! Verder moet alles van 2006 gedeclareerd worden voor het eind van de week. Toen ik hier begon te werken waren er drie belangrijke zorgverzekeraars: Agis, Zorg en Zekerheid en Zilveren Kruis, plus nog wat kleintjes. Sinds de invoering van het nieuwe zorgstelsel vorig jaar zijn het er zo'n dertig, van FBTO tot Menzis, van Fortis tot Anderzorg, enz, enz. Soms moet ik van alle clienten een aparte uitdraai maken. Het kost een hoop moeite en tijd en vaak wordt er, om redenen die nooit geheel duidelijk worden, een gedeelte niet uitbetaald. Mappen veranderen, tarieven aanpassen, jaarafrondingen...hoezo werken in de zorg? Ik speel kantoortje in deze tijd.

Vrolijk begin

"Ik ga toch zeker geen komijnekaas eten op nieuwjaarsdag?!"
Het jaar is hier goed begonnen met zo'n opmerking aan tafel ;-)

Happy New Year!

Klaar voor het nieuwe jaar!

Mijn blog wordt blauw. Ach, je wil eens wat anders. Jammer dat ik de titels van de posts niet kan aanpassen aan mijn blauwe bui. Misschien ook maar gaan overstappen op een nieuw adres komend jaar? We zien wel wat het gaat brengen...

Het is gelukt! Na een tip van Gerard heb ik helemaal zelluf m'n blog aangepast.

Tag, ik ben 'm nog steeds

Ik heb inmiddels gemerkt dat ik helemaal niet zoveel te ontboezemen heb...die van gisteren waren al heel wat voor mijn doen. Die van vandaag zijn eigenlijk best wel onschuldig.

3. Als het héél koud is doe ik sokken aan in bed. Van die lekkere zachte sportsokken, die ik overdag niet draag, maar die ik speciaal voor deze gelegenheid heb gekocht. Als ik ergens halverwege de nacht wakker word, met heerlijk warme voeten, gaan ze weer uit. En wat ik verder nog draag in bed is privé.

4. Als ik in de auto zit wil ik mijn mondje nog wel eens roeren. Ik heb de neiging om alles wat er om me heen gebeurt van commentaar te voorzien. 'Nou, meneertje, dat ging maar net goed, he?' en 'Moet dit nu écht zo langzaam?' en 'Die jas had u beter niet aan kunnen trekken'. Het vlóeken op medeweggebruikers valt erg mee. Het zíngen in de auto valt weer erg tegen. Ik vind het heerlijk om alleen in de auto, keihard met mijn eigen muziek mee te zingen. Niemand heeft er last van en ik knap er erg van op. Morgen ga ik weer in m'n eentje naar Haarlem. Ik verheug me er nu al op.

Goh, wat een onschuld toch. Ik kan er niks spannenders van maken. Mochten er nog ontboezemingswaardige gebeurtenissen plaatsvinden, dan zal ik u zeker op de hoogte houden. Voorlopig was dit het. Het stokje wil ik doorgeven aan degene die hem wil hebben. Ik wil er niemand mee lastig vallen. Fem, is het misschien iets voor jou? ;-)

Tag, ik ben 'm

Ik heb heel erg zitten twijfelen. Hoe ver ga je met je ontboezemingen? Persoonlijk vind ik dat er al aardig wat van mezelf in de openbaarheid komt op dit weblog. Moet het iets raars zijn? Iets waar je je voor schaamt? Dat hoeft natuurlijk niet persé. Het zou een mooie ontboezeming zijn als ik hier bijvoorbeeld vertelde dat ik bij nacht en ontij junkies op warme chocolademelk en een luisterend oor trakteer. Of dat ik de zwarte band judo bezit. Of dat ik in 1987 een kersthit heb geschreven waar ik nog elk jaar de royalties van trek ;-)
Niets van dat alles (helaas). Het zijn maar gewone dingetjes, die ontboezemingen van mij. De schokkendste hou ik voor me.

1. Soms vind ik mezelf tamelijk grappig. Dan denk ik: goh, kom ik daar weer even lollig uit de hoek! Ik moet dan erg om mezelf lachen en word als reactie daarop ook weer erg úitgelachen door mijn naasten.

2. Ik hou niet van zieke mensen. Oeps. Werkt u niet in de gezondheidszorg, mevrouw? Inderdaad. Al heel lang en ik doe het best goed, al zeg ik het zelf. Maar diep van binnen, verstopt achter een opgewekte glimlach en helende strelingen, zit mijn échte ik te mopperen en te zuchten.
Een kleine aanvulling op deze ontboezeming: eigenlijk geldt dit alleen voor de zeur- en de 'ik heb een griepje maar ik ben nog nóóit zó ziek geweest' zieken, hoor. Hoe dan ook: zeur of echt; ze krijgen altijd mijn volledige aandacht. Dit even for the record. Dat jullie niet heel slecht over me gaan denken...;-)

Vandaag hou ik het hierbij. Morgen deel twee, zodat u dit even rustig kunt verwerken.

"Derde kerstdag"

Een mug! In de keuken!

It's a wonderful life

Vanavond gaan we 'm eindelijk zien. In het filmmuseum in Amsterdam.

Update 23.18:
Hij was prachtig!

Estafette

Er is weer een stokje. Ik heb hem aangeboden gekregen door Goentah . Ik ga nadenken. U hoort nog van mij. Het is een hele erge ;-)

Prettige kerstdagen

Dacht ik dat ik álles in huis had..Dus niet. Moe'k morgen nog een keer.

Albert

Hij deed het weer gisteren! Terwijl hij zijn vakken stond te vullen, vroeg hij aan een collega: "Weet jij ook of er een medicijn tegen lintwormen bestaat?" Ik heb geen idee wat er in deze jongen omgaat, maar hij heeft boeiende gedachtengangen.

John Legend 2

Heerlijk concert. Zaterdagavond was ik nog even bevreesd dat het niets zou worden, toen ik hem opeens langs (letterlijk, want op een rijdend podium) zag komen bij 'Mooi weer de Leeuw'. Zijn stem leek het niet helemaal goed te doen en hij stond erbij alsof hij dacht: 'Wat doe ik hier in godsnaam in deze chaos?' Het kwam een beetje mat en flauw op me over, maar daar was gisteravond niets meer van te merken. Hij was soms niet helemaal bij stem, had duidelijk last van zijn keel (en er mocht, hiep hiep hoera!, ook niet gerookt worden in de zaal), maar het was swingend van begin tot het eind. En dan lees ik weer in de krant dat hij teveel aan 'publieksparticipatie' doet. Tsja, waarschijnlijk zien ze hem liever de hele avond ballads spelen aan zijn vleugel. Ook mooi, maar er moet wel een beetje pit in zitten bij een concert, vind ik. Rustig op de bank zitten kan ik thuis ook. Toch maar zo'n rustig nummer als filmpje bij deze post, iets van betere livekwaliteit kon ik niet vinden op YouTube.

John Legend

Vanavond. 8 uur. Heineken Music Hall. Merel en ik!

Fris en fruitig

Wij zijn afgelopen jaar overgestapt op een andere zorgverzekeraar. De oude probeert ons nog steeds terug te winnen met allerhande aanbiedingen. Gisteren kwam er weer eentje: de 50+ actief polis. Ze hebben ons nu bijna over de streep, want wie kan de volgende verlokkingen weerstaan?
Een kleine greep uit het vergoedingenoverzicht (alles 100%):
* Steunpessarium
* Pruik
* Elektrische óf laserepilatie
* Steunzolen en/of podotherapie
* Hoortoestel
* Orthopedisch schoeisel
* Bovenooglidcorrectie
* Uitneembare volledige gebitsprothese

We zijn bíjna om.

Maandag

Het regent, het is kil en grijs en de lamp blijft waarschijnlijk de hele dag aan vandaag. Dit plaatje heb ik al weken geleden opgeslagen omdat ik er vrolijk van word. Voor andere vrolijkmakers: klik op Funstuff hieronder en doe er je voordeel mee!

Nog een oma

Ik had nóg een oma, ook al heb ik nog niet over haar verteld. De moeder van mijn moeder. Een grote, sterke vrouw, altijd aan het werk. Oma had een ring. Een witgouden ring met een briljantje. Ik vond hem prachtig. Zó prachtig, dat ik vroeg: ' Oma, als u later dood bent, mag ik 'm dan hebben?' Ik was nog klein, ik wist niet beter. Neem me dit vooral niet kwalijk. Het mocht. Maar ik hoefde gelukkig niet tot haar dood te wachten. Ik kreeg hem al eerder en droeg hem op mijn trouwdag. De ring is flinterdun. Oma droeg hem gewoon tijdens haar werk, dus hij had aardig wat te lijden. Zo hoort het eigenlijk ook. Niks in een doosje stoppen en één keer per jaar met kerst dragen. Maar ik durf het niet meer aan. Ben bang dat hij van mijn vinger valt van broosheid.Daarom zet ik 'm te pronk op mijn blog.

Wintertiepje

Op m'n werk zegt iemand, die ik eigenlijk niet eens ken, vanmorgen tegen me:'Volgens mij ben jij een wintertype.' '?' 'Wij hebben net een workshop gedaan en jij bent helemaal een wintertype.' 'Komt het door mijn dikke nieuwe wintervest?' vraag ik. 'Nee, door de kleuren, je donkere haar, je huid.' 'Oh.'
Thuis heb ik het gegoogled.
Donkere haren. Check.
Licht olijfkleurige huid. Check.
Ogen - staalblauw-groen- grijs. Mm, mag het ook een mix van die drie kleuren zijn? Check.
Meeste wintertypes worden vroeg grijs. Check. :-(
Verder moet ik vooral veel hoofdtonen dragen, geen geel met wit combineren en geen oranje, goud en geel dragen. Was ik ook niet van plan.
Beroemde wintertypes zijn o.a: Catherine Zeta-Jones, Cher, Demi Moore, Elizabeth Taylor, Jacqueline Kennedy, Audrey Hepburn,...
Een wintertype? Ik kan d'r mee leven.
Maar dat ik vandaag al een kerstkaart in de bus had...nee.

Verhalen van oma Deel 3

Oma vertelde eens een verhaal dat heel veel indruk op me maakte toen ik klein was. Deze keer niet iets wat ze zelf meegemaakt had, maar een legende.

'Er reed een trein door de donkere Poolse nacht. De treinbestuurder was vermoeid, hij had al dagen achtereen gewerkt en niet veel slaap gehad.Telkens dreigden zijn ogen dicht te vallen, maar dan schudde hij zijn hoofd heftig heen en weer of beet op z'n tong om wakker te blijven. Vóór hem was alleen de duisternis en de verlichte baan van de lamp aan de voorkant van de locomotief. Opeens dacht hij in de lichtcirkel iets te zien. Het leek een vrouwenfiguur. Hij knipperde met zijn ogen, maar de vrouwenfiguur was er nog steeds. Ze leek een wijd gewaad aan te hebben en ze bewoog haar armen op en neer, alsof ze hem tot stoppen wilde dwingen. Nee, dit kan niet, dacht de bestuurder nerveus. De vrouw bleef constant op de zelfde plek, werd niet groter of kleiner, alleen haar bewegingen leken zwakker te worden.De bestuurder wist dat hij al te veel tijd was verloren. Ook zou hij eigenlijk harder moeten rijden om de volgende plaats nog op tijd te bereiken. Maar voor hij het zelf besefte, had hij de rem al met al zijn kracht aangetrokken. De trein kwam na vele meters schokkend en met metalig gekrijs tot stilstand. Hij stapte met trillende benen uit, al wetend dat hij geen vrouw zou zien. Hij liep enkele meters het spoor op en voelde toen bijna álle kracht uit zijn benen vloeien. Vlak voor hem, waar eigenlijk een grote spoorbrug over een diepe kloof zou moeten zijn, was nu een gapend gat. Gebogen ijzer en afgebroken houten bielzen. Achter hem, vastgekleefd aan de schijnwerper op de locomotief, fladderde een nachtvlinder nog een laatste keer met zijn vleugels en stierf toen.'

De nieuwe Bond slechterik

Ik ga deze tekst er via de YouTube site erbij zetten, want als ik 'm wil veranderen via Blogger, is m'n filmpje weer weg! Enfin: heel leuk stukje, komt ook door het fijne Schotse accent van Craig Ferguson.

Lekker dan!

Ik ben dit weekend overgegaan op Blogger Beta. Beta en ik kunnnen het nog niet helemaal samen vinden ben ik bang. Ik had een leuk YouTube filmpje. Lukte niet om te posten. Toen het eenmaal wél lukte, kon ik er weer geen tekst bij krijgen. Deleten maar. Oeps! Mijn vorige post per ongeluk verwijderd! Nu heb ik geen filmpje en geen post meer. Wél een flink gefrustreerd gevoel.

In plaats van patat

Ik ben op een rommelmarkt. Nee, rommelmarkt is eigenlijk te ordinair. Een verzamelaarsbeurs is het. Op een zaterdagochtend loop ik om kwart over zes de slaap uit m'n ogen te wrijven in een ijskoude markthal in Utrecht. Mijn buurmannenechtpaar is al druk op zoek naar belangrijke vondsten voor hun verzameling "Koninklijk Huis Memorabilia". Waarom wilde ik ook alweer mee? Ik heb koude voeten en een koude neus en ik wil koffie, maar de kraam is nog niet open. Ik loop me aan één stuk door te verbazen. Waarom moet dat verroeste blikje 50 euro kosten? En die pop met kapotte ogen en uitgevallen haar 150 euro? Het misleidenst zijn de kramen waar geen prijzen bij de spullen staan. Ik zie een leuk boekje en vraag argeloos hoeveel dat kost. 60 euro? Bent u soms nog niet helemaal wakker en/of begrijp ik hier iets niet? Goh, een hele kraam vol smurfen. Wat leuk, daar heb ik een hele zak vol van liggen thuis. Opeens blijkt dat dit een aardige pensioenvoorziening kan zijn! Dat is het betere werk. Meteen opzoeken als ik thuis ben en op een veilige plaats opbergen. Aan het eind van de ochtend ga ik, lichtelijk verstijfd van de kou, toch nog blij naar huis want ik heb zeven speldjes voor 2 euro weten te bemachtigen. Misschien niks waard, maar wel fijn jeugdsentiment. Voor die actie van "In plaats van patat, geef India wat" heb ik vroeger nog gecollecteerd en wie kent "Lassie" niet? De hond met de meisjesnaam die altijd met 'hij' werd aangesproken. ('Hij wil ons iets vertellen. Good boy') Achteraf bleek de hond die Lassie speelde ook écht een vrouwtje te zijn, omdat vrouwtjeshonden veel slimmer zijn en sneller leren. Leuk weetje.

Angstaanjagend mens

Er werkt op zaterdag in een nieuwe jongen in de bibliotheek. Leuk om te zien, goedlachs, beleefd...waar vind je ze nog? Bij het terugbrengen van de boeken zei ik: 'Ken je deze al?' Ik probeer dit boek bij iedereen door z'n strot te duwen sinds ik het in juni heb gelezen. Nee, hij kende het nog niet. 'Om te huilen zo mooi!' zei ik. Dat vond hij waarschijnlijk niet zo'n goeie aanbeveling. 'Ik heb nog zóveel dat ik moet lezen!' riep hij verschrikt. Dus ik gooi hem hier nog eens in de aanbieding, voor de lange donkere avonden die gaan komen.

Cowgirl 2

Ik heb iets met koeien , maar dat wil nog niet zeggen dat ik een hekel heb aan paarden. Ik vind paarden prachtig. Van een afstand. Soms laat ik er zelfs een aan mijn hand snuiven. En dan snuif ik terug, want ik heb gelezen dat paarden elkaar zo begroeten. Paarden zijn het mooist als ze door een wei draven zonder berijder. Hun gang is soepeler, vrijer en het is net alsof hun manen en staart vrolijker wapperen. Ik weet niet of er nog meer mensen last van hadden, maar ik was tot tranen toe geroerd toen ik de kudde geredde paarden door het water naar het droge zag gaan. Op deze (prachtige! dat witte paard in het midden!) foto zie je ze nog bemodderd en berustend in hun lot op dat kleine stukje land staan. Nu ga ik weer even aan een koe ruiken.

Nomen est Omen

Ik ken een huisarts in Amsterdam Oost, genaamd Braaksma. Op mijn werk (verloskundigenpraktijk) sturen we soms dames door naar de gynaecoloog Dr. van Baar. Volgende maand moet ik (helaas) naar de mondhygieniste, maar eerst even langs Dr. Kroon van de Kliniek voor Parodontologie. Persoonlijk ga ik liever naar bakker Bakker.

Ouwewijvenvingers

Eindelijk is het dan zover: mijn ouders hebben de sleutel van hun nieuwe huis gekregen. Dat betekent schilderen en schoonmaken met het hele gezin. Natuurlijk is het het leukst en bevredigendst om de grote vlakken muur met een reuzeroller te lijf te gaan en meteen resultaat van je werk te zien. Het baantje 'randen langs het plafond en plinten met een kleine kwast netjes afwerken' is ook al snel vergeven, dus ik blijf over om het schoonmaakwerk te doen. Mijn moeder gaat in de keuken tekeer met haar schuursponzen, allesreiniger en heet sop, ik stort me op de raamkozijnen en deuren.Het zijn acht deuren, met voor en achterkanten samen zestien vieze vlakken, want de vorige bewoonster bijkt toch niet zo'n schone verpleegkundige te zijn geweest, althans; niet thuis. Op zondagmiddag is het hele huis in de verf gezet, zijn alle zestien deuren, ramen en raamkozijnen en de hele keuken schoon en zien mijn handen eruit alsof ik 86 ben. Vandaag heb ik spierpijn achter in mijn dijbenen van het bukken naar de emmer. Maar het huis is prachtig!

Cultuurshop

Maandagochtend acht uur vijfenveertig Albert Heijn Bijlmerplein. De vakkenvuller bij de zuivelafdeling spreekt mij voorzichtig aan: 'Mevrouw, mag ik u iets vragen? Weet u ook wie het schilderij 'Het Melkmeisje' heeft geschilderd?' 'Vermeer' zeg ik en de jongen roept opgewekt naar z'n collega: 'Het is Vermeer!' Z'n collega knikt glimlachend en gaat verder met de yoghurtpotjes. Kunst en cultuur liggen zomaar voor het grijpen in de supermarkt.

My life as a dog

Opgepast, vieze praatjes: Ik vind het heerlijk om elke dag wel even in mijn oren te peuteren met een wattenstaafje en nee, ik doe het niet te diep, mijn oorsmeer wordt niet aangestampt. Nu ontdekte ik laatst dat ik elke keer als ik een wattenstaafje pak om een kloddertje mascara weg te poetsen ('s morgens nog niet helemaal wakker en onzeker met de handjes) dat ik dan jeuk krijg in m'n oren! Oh help, ik heb een soort van Pavlov reactie door het pakken van een wattenstaafje! Een sóórt van? Ontkenning heet zoiets.

Naschrift: Ik lees net in mijn tv gids dat "My life as a dog" van Lasse Halstrom vanmorgen op televisie was. Wat een toeval!

Oma's knopenblik

Erika schreef er vorige week al over: oma's knopendoos.In mijn geval is het een blik, niet zo mooi van hout en met vakjes, maar een dierbaar bezit.Het staat op een plank in mijn schrijfkamer, ahum, computer/strijk/zonnebankhok ;-) en mag zich onder andere verheugen in het nostalgische gezelschap van: een nepHummelpopje, een koperen menorah, een glazen potje met Poolse aarde en een minstens vijftig jaar oud doosje kerstboomkaarsjes.

Leuke man 10

Stanley Tucci. Acteur, regisseur, producer.
Speelt nare mannen, lieve mannen, sneue mannen, hetero- en homomannen, maar is altijd een leuke man!
Op het ogenblik in de bioscoop in een fijne bijrol in 'The Devil Wears Prada', volgende week vrijdag laat in de nacht in 'Big Night'. Zet de video aan!

Sjeetje!!

Op 22 januari plaatste ik een tellertje op mijn weblog, gewoon omdat zoiets kan. De eerste tijd keek ik elke dag wel even hoeveel mensen er geweest waren, maar de laatste maanden is dat ding inmiddels zover naar beneden gezakt dat ik moet scrollen om 'm te zien en dat doe ik dus niet. Gisteren wilde ik iets opzoeken in mijn 'archief' en mijn tellertje blijkt nu opeens op bijna tienduizend te staan! Dat vind ik toch wel bijzonder. Ik weet dat ik 'm zelf ook wel ietsjes heb opgevoerd door af en toe m'n blog te veranderen of te verversen, maar bijna tienduizend! Ik ben geen Wim de Bie of Hanneke Groenteman of vooruit: Merel Roze , maar ik vind dit heel respectabel voor een amateurbloggertje. Hartelijk dank voor uw bezoek!

Spreekwoordelijk gedoe

Ik zeg soms van die dingen...spreekwoorden bijvoorbeeld...gisteren nog: "Ik heb het helemaal onder de knie" en dan begin ik te denken: onder de knie...onder welke knie, de linker of de rechter? en waar komt dat gezegde vandaan? en "een slag om de arm houden" ik weet wat het betekent, maar een slág om de arm? welke arm dan? en hoe sla je óm een arm? en als we toch met lichaamsdelen bezig zijn: "hij heeft het achter z'n ellebogen" , ja, maar wát heeft hij achter zijn ellebogen? het is niks fraais, dat maak je er wel uit op, maar ik wil weten wat 'het' is, ik wens jullie allemaal een prettig weekend en daar is gelukkig niks onduidelijks aan.

Traumasam

We hebben met Sam al heel wat te stellen gehad: verslonden boeken, kapotgebeten mobieltjes, vlokfeest met de vullingen van dekbedden en hondekleedjes...Sam is nu wat ouder en kalmer, maar om nu te zeggen dat alles van een leien dakje gaat?
Een paar weken geleden is hij 's avonds door een fietser (zonder licht) in het donker aangereden. Fietser over de kop, gelukkig niet al te ernstig, maar Sam is sindsdien een beetje de kluts kwijt. Hij was vreselijk geschrokken en begon te blaffen naar mensen in het donker, naar fietsers en scootmobielen 's avonds én overdag en vooral naar zwarte mensen. Sam, zelf zo zwart als de nacht, heeft een soort 'alles wat maar enigszins op een fiets of iets donkers lijkt' trauma opgelopen. En dat laatste is een gróót probleem als je in de Bijlmer woont. We begonnen al aan een hondenfluisteraar te denken, maar met behulp van, ja écht, een boek van Martin Gaus begint Sam langzaam maar zeker over zijn trauma heen te raken. Afleiden met iets leuks is de tactiek. Zodra we nu een fietser, scootmobieler of gekleurde medemens aan zien komen, beginnen we zachtjes en vriendelijk op Sam in te praten: 'Zit. Kijk eens.Bráave hond, goed zo!' en maar brokjes voeren.Het helpt. Het begint te slijten. Ik durf weer zonder mijn T-shirt met "Ik ben géén racist, nee écht niet" erop over straat. ;-)

Ok go!

Fantastisch filmpje!! Allemaal naar de sportschool om te oefenen dit weekend!

Ik geloof het niet...

Op weg naar de metro zie ik twee dames met aktetassen aankomen. Snel kijk ik in het rond of er een vluchtroute is. Helaas. Ik moet erlangs. Hier in mijn Bijlmer zijn achthonderd kerken en achtduizend religies vertegenwoordigd (ik hou van overdrijven), maar dit zijn volgens mij Jehova's Getuigen en ik móet de metro halen...Ik heb moeite met nee zeggen, dus ik ben altijd de pineut met dit soort dingen. Gelukkig zie ik opeens vanuit een zijpad twee middelbare dames aankomen. Ja, ze lopen precies in de Jehovafuik. Ben ik daar even makkelijk vanaf gekomen voor deze keer!Als ik wat dichterbij kom, zie ik dat de aktetasdames nu klemborden vasthebben. Dat is niet des Jehova's. Een enquete! Ook nu ben ik blij dat ik niet gestrikt ben. Als ik langs het groepje loop hoor ik een van de gestrikte dames zeggen: 'Witvoet.' 'Witvoet?' vraagt de enquetedame. 'Ja, Witvoet.' zegt de gestrikte dame resoluut. Meer hoor ik niet, maar ik kan dit stukje gesprek maar niet van me af zetten. Wat was dat voor een enquete? Wat was de vraag? Wie of wat is Witvoet?!

Weekend

Ik weet 't, het is pas donderdag, maar voor mij begint het weekend vanavond... Opgepast in de Kop van Noord Holland: de zussen komen eraan!

Kerels in huis

Mijn twee mannen zijn weer terug.

De ene is vanmorgen om acht uur geland komend vanuit New York en doet heel hard z'n best om zijn ogen open te houden zodat hij vanavond op een normale tijd naar bed kan en zijn jetlag kan wegslapen maar ik denk niet dat het hem gaat lukken.
De andere ligt in zijn mand en heeft net zo'n soort jetlag door tien dagen hondenpension waar hij waarschijnlijk geen uur rust heeft gehad want het is daar spelen spelen spelen effe eten en dan weer spelen met de andere honden maar hij gaat gewoon slapen wat kan hem die jetlag schelen.

Rare update

Er zijn weblogs ( zie bijvoorbeeld die van Gerard ) die de laatst bijgewerkte weblogs tonen. Soms klik ik er een paar aan. Eergisteren was er eentje bij die Runescape heette. Ik vond het wel een intrigerend woord, het blijkt een online spel te zijn dat ik niet ken. Ik ben niet zo op de hoogte van dit soort spellen waarbij zelfs doden schijnen te vallen. Japanners die zelfmoord plegen omdat ze al hun (virtuele) geld kwijt zijn, mensen die dagen achter elkaar aan hun computer gekluisterd zitten en dan een hartaanval krijgen. Ik ga liever af en toe naar YouTube voor een leuk filmpje.
Enfin, deze Runescapespeler heeft een site met tips gemaakt. Ik wil ze je niet onthouden. Fascinerend taalgebruik!

dieren en voedsel hebben met elkaar te maaken hier een lijst met wat je krijgt voor dieren
koe= rauw biefstuk,koeie hiud,botten
kip=veeren,rauwe kip,botten
ram= aleen botten heel soms wol
het vlees kun je kooken bij een huisje met een panetje
let op kooken kan ook mis gaan dan krijg je burn (het stuk vlees) hier krijg je geen expoints voor
en je hebt er niets aan de levens die je er bij krijgt hangt af van het voedsel

treanen
teanen doe je het best om eerst op een plek te blijven en
zwakere persoonen te verslaan als ze geld bij zig heben kun je dierekt wat
verdienen heb je geld en wil je een waapen van me koopen reageer dan hierop
let op ik heb nog niet alle waapens nu nog brons en iron maar binekort ook steel
het beste is om te treanen bij goblinshttpfarmers en mans en womens
als je hooger bent kun je andere uitdaagen

Wow! Zal ik toch maar gaan gamen?!

Cowgirl

Ik ben nooit een paardenmeisje geweest. Koeienmeisjes bestaan niet officieel, maar ik ben er wél eentje. Ik heb het hier wel eens eerder over koeien gehad, maar dat weerhoudt me er niet van het nog eens te doen. Vanmorgen reed ik via de gebruikelijke landelijke route naar m'n werk en daar stonden ze weer. In de zachte, herfstachtige ochtendzon. "Mijn" ochtendroutekoeien zijn lichtbruin en staan altijd in kleine groepjes bij elkaar. Alsof ze op het schoolplein staan te kletsen. Vanmorgen had er eentje zich, waarschijnlijk ivm met ondraaglijke jeuk, van een van de groepjes verwijderd om met een gelukzalig hoofd langs een hek te gaan schuren. Ik geniet daar erg van. Ik vind koeien lieve, mooie, nieuwsgierige dames. Ze ruiken lekker naar gras en melk en hebben de ogen van een topmodel. In mijn volgende leven wil ik graag op een melkveebedrijf worden geboren.

Food for thought

Wear sunscreen

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. The long-term benefits of sunscreen have been proved by scientists, whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now.

Enjoy the power and beauty of your youth. Oh, never mind. You will not understand the power and beauty of your youth until they've faded. But trust me, in 20 years, you'll look back at photos of yourself and recall in a way you can't grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked. You are not as fat as you imagine.
Don't worry about the future. Or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blindside you at 4 p.m. on some idle Tuesday.

Do one thing every day that scares you.

Sing.

Don't be reckless with other people's hearts.
Don't put up with people who are reckless with yours.

Floss.

Don't waste your time on jealousy. Sometimes you're ahead, sometimes you're behind. The race is long and, in the end, it's only with yourself.

Remember compliments you receive. Forget the insults. If you succeed in doing this, tell me how.

Keep your old love letters. Throw away your old bank statements.

Stretch.

Don't feel guilty if you don't know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn't know at 22 what they wanted to do with their lives. Some of the most interesting 40-year-olds I know still don't.

Get plenty of calcium. Be kind to your knees. You'll miss them when they're gone.

Maybe you'll marry, maybe you won't. Maybe you'll have children, maybe you won't. Maybe you'll divorce at 40, maybe you'll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary.

Whatever you do, don't congratulate yourself too much, or berate yourself either. Your choices are half chance. So are everybody else's.

Enjoy your body. Use it every way you can. Don't be afraid of it or of what other people think of it. It's the greatest instrument you'll ever own.

Dance, even if you have nowhere to do it but your living room.

Read the directions, even if you don't follow them.

Do not read beauty magazines. They will only make you feel ugly.

Get to know your parents. You never know when they'll be gone for good. Be nice to your siblings. They're your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go, but with a precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle, because the older you get, the more you need the people who knew you when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard.

Live in Northern California once, but leave before it makes you soft.

Travel.

Accept certain inalienable truths: Prices will rise. Politicians will philander. You, too, will get old. And when you do, you'll fantasize that when you were young, prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.Respect your elders.

Don't expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund. Maybe you'll have a wealthy spouse. But you never know when either one might run out.

Don't mess too much with your hair or by the time you're 40 it will look 85.Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it.

Advice is a form of nostalgia. Dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it's worth.

But trust me on the sunscreen.

Baz Luhrmann

Writers blocknootje

Ik schrijf. Ik doe een serieuze poging tot het schrijven van een goed, mooi, boeiend verhaal. Een verhaal met boekambities. Soms gaat het als een trein en dat voelt fantastisch. Ik loop op een wolkje rond in huis en zit helemaal ín mijn verhaal. Vaak gaat het ook helemaal niet en zit ik drie dagen vast op éen zin. Gisteravond laat, net op de rand van in slaap vallen, had ik een prachtige zin in mijn hoofd die precies verwoordde wat mijn verhaal op dat moment nodig had. Maar ik was zo moe en ik lag zo lekker en ik wist zeker dat ik het de volgende dag nog wel zou weten als ik de zin maar een keer of wat zou herhalen in mijn hoofd. Dus niet. Er ligt nu een blokje op de rand van m'n bed, pen erbij, klaar voor al het moois dat hopelijk nog gaat opdoemen in de nacht.

Errúg!

Ik weet niet hoeveel schokkends ú in een week kunt verwerken, maar voor mij wordt het bijna teveel. De kruidnoten liggen alweer in de supermarkt! Vorige week zag u hier nog mijn zomervoeten, maar bij AH heeft de winter alweer zijn intrede gedaan.

2001-2006

Schokkend

Noem me ouderwets, maar wat ik gisteren op de voorkant van de Libelle zag staan heeft mijn kijk op dit blad aardig aan het wankelen gebracht. Te winnen bij een prijsvraag: geen reisje, geen dertigdelig servies of een tuinameublement...maar een Botoxbehandeling! Het moet toch niet gekker worden.

Zomervoeten 3

Eind juli, begin augustus. Italie. Koele voeten.

Zomervoeten 2

Thuis in de tuin. Juli. Ook erg lekker.

Zomervoeten 1

Even een stapje terug de zomer in. Begin juni appartement in Portugal. Mooi vloerkleed ;-)

Het normale leven

Begin juni was ik een week in Portugal, eind juli een lang weekend in Verona en nu zit het er weer op. Mijn zomer is voorbij. Ik weet dat ik niet mag mopperen, maar: was dat het nou? Moeten we nu de herfst alweer in? Ik ben dit weekend nog een beetje aan het rommelen thuis, maar vanaf maandag is het echt finito. Gelukkig heb ik afgelopen donderdag nog een leuk uitje Rotterdam met Merel gehad. We hebben gelogeerd in een prachtig, bijzonder hotel, lekker geluncht en gedineerd, we zijn naar de film (ja, Jamie Foxx!) geweest, naar museum en museum en hebben geshopt. Nu maar weer de schouders eronder.

Mea Culpa

Vorige week dacht ik opeens, tijdens het beplakken van een paar brieven: goh, wat zijn die postzegels van 39 cent er alweer lang, wat aardig van de KPN!
Deze week lees ik in de krant dat de postzegels vanaf 1 januari aanstaande 44 cent gaan kosten. Sorry. Ik had het niet moeten denken, mijn schuld. Ik roep wel vaker dit soort dingen over mezelf af, maar nu moet iedereen er opeens voor boeten! Enfin, ik ben er weer.