Thursday, May 11, 2006

Bejaardenpas aanvragen?

Vandaag werd ik door wildvreemden gefeliciteerd, want m'n collega's waren zo vriendelijk geweest om mijn portret aan de slagboom van het parkeerterrein te hangen. Ook kreeg ik vandaag al kaarten in de bus die voor mij bleken te zijn, terwijl ze vreemd genoeg aan ene Sarah geadresseerd waren. Fatma zong een Turkse versie van "Happy Birthday" voor me en verblijdde me met een stapel cadeaus (rozenwater, sokken, taart, wit geborduurd T-shirt en kunstbloemen mét chemische geur). En ik word morgen pas 50. Ik vraag me af wat me nog te wachten staat. Als ik wil kan ik binnenkort ook op het seniorenkoor én meedoen aan de bridgeclub voor vijftigplussers. Hieperdepiep! Ik heb er zin in! ;-)

Tuesday, May 09, 2006

Eng kind!

Door de post van Gerard van vandaag, realiseerde ik me opeens dat ook ik als kind dingen gedaan heb die me nu de haren te berge doen rijzen. Alleen al de oogst van mijn veertiende levensjaar: meerdere malen liften naar het strand, 's nachts zoenen op de begraafplaats en het engste: 'de motorman'. Ik zat met een vriendin op het marktplein van Zandvoort, toen er een aantal jonge mannen op motoren vlakbij stilstonden. Ik was bijzonder geimponeerd door de machtige Easy Riderachtige machines en een van de mannen vroeg of ik soms een ritje wilde maken. Dat wilde ik wel. Na een rondje door Zandvoort stopte hij bij de duinen en vroeg of ik mee ging wandelen. 'Nee', zei ik, een beetje verbaasd. Daarom was ik toch niet meegegaan? 'Oké', antwoordde hij en we reden weer terug. Als moeder van twee dochters krijg ik nog steeds pijn in mijn buik bij het idee wat er had kunnen gebeuren. En ook ben ik de motorman nog steeds dankbaar dat hij geen misbruik heeft gemaakt van een naief veertienjarig meisje.

Monday, May 08, 2006

Onder ons

Ssst, niet verder vertellen, wij houden het graag voor onszelf. Wel zo rustig. Wij gaan weer een weekje naar Duitsland. Het allernoord-oostste dit keer. O.a naar Prora, het vakantiecomplex van maar liefst 4 kilometer lang dat Hitler ooit liet bouwen voor "zijn arbeiders". Niet dat het ooit gebruikt is, maar het staat daar maar wel mooi vervallen te wezen aan de kust. Daar houden wij van. En wonder boven wonder bleken wij ook van het reizen in Duitsland te houden. Dit gaan we vaker doen, dachten we, na een eerste échte reis door het oosten. En over twee weken is het zover. Gaan jullie maar lekker naar Frankrijk, Griekenland of Italie. Wij nemen straks een biertje (wat zeg ik: een BIER!) op een terrasje in Stralsund, Zingst of Wolgast. ;-)

Sunday, May 07, 2006

Lazy Sunday Afternoon

Ik wilde fietsen, wandelen, iets nuttigs slash aangenaams gaan doen.
Ik heb gezeten. Met een boek. In de tuin. Weliswaar op de stoelen die ik
gisteren zwetend in de olie heb gezet. Dus eigenlijk mocht het gewoon.

Saturday, May 06, 2006

Verzet

Het moet me toch van het hart: elk jaar rond deze tijd lees ik weer de verhalen over mensen die 'in het verzet' hebben gezeten. En ik heb daar gemengde gevoelens over. Iedereen lijkt wel een oom, tante, opa, oma, vader, moeder of andere bekende te hebben die daaraan meegedaan heeft. Is dat nou echt zo? Zou Nederland dan niet al veel eerder bevrijd zijn geweest? Het is zo'n ruim begrip: 'In het Verzet'. Ik denk dat iedereen zich op de een of andere manier wel verzet heeft tegen de bezetter, maar dat de verhalen die in de meeste families rondgaan vaak geromantiseerd en overdreven worden. Ik wil niemand voor het hoofd stoten met deze post, dus als iemand's opa of familielid een echte verzetsheld was: hulde en dank namens mijn familie en mij.

Friday, May 05, 2006

Appel


'Geklad, geklets en geklodder,' verwoordde in 1949 een criticus de algemene opvatting over het werk van Karel Appel en de andere schilders van de Cobra-groep.
Karel Appel bleef tot op het laatst van zijn leven actief als kunstenaar, zelfs nadat hij ernstige hartproblemen kreeg. Wie niet schildert, is dood, vond hij. In Zürich, waar hij woensdagavond overleed, schilderde hij aan het einde van zijn leven noodgedwongen zittend. Toen ook dat niet meer lukte, sloeg hij aan het tekenen. Het voormalige verfbeest had genoeg aan een vel papier en een krijtje.

Triviaal

Ik weet het, het is te stom voor woorden, maar ik moet het toch effe kwijt. Zie ik 's een leuk badpak, is 'ie alweer op. Stad en land afgebeld, maar ze hebben te weinig binnengekregen, óf hij is al uitverkocht (lijkt me ook een kwestie van te weinig binnengekregen als de brochure net uit is). Toch ga ik het van de week nog even proberen, want ik heb dat nog eens met een ander artikel gehad. Was ook uitverkocht en zou niet meer binnenkomen, maar de volgende week hadden ze het gewoon weer. Ik ben gek op de HEMA, maar ze maken me het niet makkelijk.

Thursday, May 04, 2006

4 mei


Ik heb per ongeluk zitten praten tijdens de twee minuten stilte. We zaten nog aan tafel. Ik doe er dus nu maar het zwijgen toe en probeer of ik dit keer 'Schindler's List' uit kan kijken. Zal wel weer niet lukken.

update 23.53 uur: het is me gelukt.

Wednesday, May 03, 2006

Vandaag

Ik loop buiten.
Ik zie iets in het gras.
Iets blauws.
Ik vind 20 euro!

Ik ben niet alleen vaak dingen kwijt ,
ik vind ook wel eens wat!

Tuesday, May 02, 2006

Spoiler Alert!



Voor iedereen die nog naar Theo Maassen gaat en niet wil weten wat de laatste zinnen uit zijn programma zijn: niet verder lezen.
Hij heeft me gisteren laten lachen tot ik buikpijn kreeg (smerig carnavalslied), maar ook weten te ontroeren (dood van z'n ouders) en weer wat nadenkers meegegeven. Aan het eind van het programma heeft hij het over zijn moeder die altijd zei als ze naar een of ander attractiepark gingen:
"Waar spreken we af als we elkaar kwijt raken?" En, na een terugkerend thema in het programma over het zootje in de wereld, zijn laatste zinnen: "We zijn elkaar kwijtgeraakt en zijn vergeten iets af te spreken" Daarna een eenzame Theo op een donker podium, arm in de lucht: " Ik ben hier" Misschien breng ik het wat slijmballerig over, maar ik verzeker je: dat was het niet.

Monday, May 01, 2006

It's hard

Niet:
Chocola
Gorgonzola
Roomboter
Hagelslag
Krentenbol
M&M's
Noten
Chips
Guacamole
Slagroom
IJs
Pindakaas

Wel:
Sla
Worteltjes
Rijstwafel
Magere Kaas
Magere bouillon
Komkommer
Water

Waarom moet dat nou toch?!

Saturday, April 29, 2006

Wij

"Hij" is tien maanden oud en het zoontje van mijn collega.

Prettige Koneginnedag!

Friday, April 28, 2006

Hij

We zien elkaar maar éen keer per maand.
Als zij weg is slaat hij zijn armen om me heen
en begraaft zijn neus in mijn hals.
Hij ruikt altijd heerlijk.
We gaan zitten op de bank.
Hij aait mijn wangen en legt zijn hoofd
tegen mijn borst.
Soms gaan we wandelen. Of we drinken
of eten iets.
Maar altijd gaan we naar boven.
Soms wel twee keer op een dag.
Dan is hij zó lief.
Hij zucht, hij doet zijn ogen dicht.
Soms zing ik zachtjes voor hem.
's Middags moet hij weer gaan.
Nog éen omhelzing, nog éen keer
zwaaien bij de deur.
Volgende maand weer.
Ik kan niet wachten.

Thursday, April 27, 2006

Tussen kitsch en kunst


Vanaf begin maart hing ik al te kijk in het Cultureel Educatief Centrum van Amsterdam Zuidoost. Nu ben ik, als uitvloeiselvan dit project, ook weer aanwezig op een andere expositie (klik). Het kan niet op! De mensen die geportretteerd waren voor de '50 portretten van Zuidoost' mochten iets inbrengen dat hen dierbaar was voor de expositie "Blanco". Ik heb gekozen voor de 'koets van oma'. Hier het bijbehorende verhaal.

Oma en de kitschkoets

Mijn oma was een eenvoudig mens. Ze bracht haar jeugd door op het Poolse platteland en kwam in het begin van de jaren dertig naar Nederland om als dienstmeisje te gaan werken. Haar bazin keek zó op haar neer dat ze mijn oma niet eens een hand wilde geven, maar daartoe haar elleboog naar voren stak zodat ze die kon schudden. Ze trouwde met een Nederlandse man en kreeg twee zoons. Bijna haar hele huwelijksleven woonde haar schoonmoeder bij haar in, een zeer dominante vrouw. Ik heb mijn oma twee keer huilend aangetroffen in de keuken ( de enige plek waar ze zich even terug kon trekken). De eerste keer was ze bezig uien te snijden, maar de tweede keer huilde ze van blijdschap, want opoe vertrok na zesendertig jaar naar een bejaardenhuis. Eindelijk alleen met haar man. Een paar jaar later stierf ze aan een hersentumor.
Mijn oma was lief, kookte heerlijk, kon prachtig vertellen en had een huis vol met geweldige ontdekdingen voor een kind. Dozen met foto’s, kisten met verkleedkleren, kastjes met tekenspullen, parfumflesjes, uitgeknipte strips uit de krant en het allermooiste: een rijtuig van goud en pastelkleurtjes, met vier paarden ervoor, een koetsier op de bok en een échte prinses in de koets. Ik kon er uren naar kijken en met de verkleedkleren aan over fantaseren. De koets is lelijk en gebroken, maar hij mag nooit weg, want hij was van mijn oma, Pelagia Podzinski.

Tuesday, April 25, 2006

Salsa!















Ik was naar Gabriel Rios (klik) in een heet en zweterig Paradiso. Het leek een zwoele augustusavond. Later zelfs nog op een terrasje gezeten!

Monday, April 24, 2006

Bloody Tourists

Ik reis graag, maar wil geen toerist zijn. Overal waar ik ben, probeer ik op te gaan in de omgeving, me aan te passen aan de gebruiken en de kleding van de 'locals'. Ik heb ook geen specifieke vakantiekleding.Als ik nederlanders hoor in het buitenland hou ik stijf m'n mond dicht tot ze voorbij zijn. Jarenlang heb ik gewoond in een lustoord voor toeristen, om de hoek bij het Waterlooplein, Artis, het Joods Historisch Museum en de Hortus Botanicus. Honderden buitenlanders hebben mij de weg gevraagd. 'The fleemarket? Right around the corner, you can see it from here (if you use your eyes)' 'The Zoo? Over the bridge and the first street on your left. You can hear the lions already (if you use your ears, that is)' 'The Anne Frankhouse? No, you have to go somewhere else, this is the Anne Frankstraat, that is something completely different' Ja, dat is ook wel een beetje stupid, maar what can I eraan doen? Mijn vakantiegeluk was compleet toen een Italiaan mij in Rome de weg vroeg. Even geen toerist, even doen alsof je daar woont. Niet uit snobisme, maar omdat ik daar van geniet. En daar gaat het voor mij om in de vakantie.

Thursday, April 20, 2006

Laser op!

Ik schrijf dit stukje met mijn bril op. Da's vreemd, omdat ik eigenlijk vandaag gelaserd zou worden. Eerst kwamen er zo links en rechts voorzichtige opmerkingen over het programma "Radar". Heb je het gezien? Het gaat over jouw behandeling. En niet zo goed nieuws. Ik wilde het niet zien, niet weten. Afgelopen zaterdag had ik het vooronderzoek bij de arts die me zou behandelen. Zelfs zonder "Radar" begon ik al meteen te twijfelen. Tot twee keer toe maakte zij een fout bij het beoordelen van mijn ogen en het beschrijven van de behandeling. Ik heb twee verschillende 'afwijkingen' : een bijziend en een verziend oog. Niet zoveel voorkomend, maar voor een oplettende arts lijkt het me wel duidelijk. Draai die verschillen dan niet om. Straks heb ik verkeerd om gelaserde ogen, ja! Thuis bleek ook dat zij me niet alle risico's had uitgelegd. Ik had namelijk het contract, dat je normaal 10 minuten voor de behandeling tekent, gekregen van iemand die al behandeld is. Overigens naar alle tevredenheid, hoor. Maar wel met LASEK.
Wat daar allemaal instond! Daar kreeg ik spontaan de zenuwen van. O.a:
* Ik weet dat mijn maximaal haalbare zichtscherpte en mijn contrastonderscheidingsvermogen kunnen verminderen. Nee, hoezo? Ik ging toch voor verbetering?
* Ik ben mij bewust van de risico's van de behandeling. Ja, wel nu ik o.a. op www.lasikdisaster.nl heb gekeken!
* Ik ben voldoende geinformeerd over de mogelijke, tijdelijke, neveneffecten van deze behandeling zoals:
- halo's (kringen om lichtbronnen)
- schitteringen
- droge ogen
- lichtgevoeligheid. Nee, daar was ik niet over geinformeerd.
Ik kan hier nog wel even doorgaan over de slapeloze Paasnachten die ik heb gehad voordat ik dinsdagochtend de ingreep heb afgebeld, maar dan wordt het verhaal wel heel lang.

Pim Pam Pet


Mijn vader en moeder zijn begonnen om de kasten uit te mesten. Of wij (broer, zus en ik) eens wilden kijken wat we nog wilden hebben van de spullen die ze niet mee gaan verhuizen. Dozen vol dia's. "Nee pap!! Dat kún je niet wegdoen!" De hele verzameling jazzboeken. "Nee! Niet zomaar bij het grofvuil! Ik zet ze wel op Marktplaats!". Oude spelletjes. Stratego. De knikkerbaan. Memory. Ministeck. Pim Pam Pet. Blaasvoetbal. Het visspel. Heerlijk jeugdsentiment waarvan ik de drie laatstgenoemden naar mijn huis heb meegesleept. Het blaasvoetbal en het visspel eigenlijk alleen voor de mooie doos. Misschien iets voor mijn ooite kleinkinderen?

Wednesday, April 19, 2006

Mannetjes

Ik kijk uit op de achtertuinen. Het hele weekend zijn er al mannen bezig schuin aan de overkant. Waarschijnlijk is éen daarvan een achteroverbuurman. Ik weet niet welke, want voorheen stond er een ouwe schutting, dus ik heb nooit kunnen zien wie daar woonde. Dit weekend is de ouwe troep gesloopt. Nu zijn de mannen bezig met een nieuwe schutting. Ook de tuin wordt netjes opgeknapt. Ik kan het allemaal volgen vanaf m'n computerplek. Ze werken flink door, maar bijna evenveel tijd gaat er in overleg zitten. Het ziet er serieus uit, maar je maakt mij niet wijs dat er om het kwartier weer een nieuwe tuinindeling besproken moet worden. Ook wordt er veel geleund. Met een hand op de schep en de andere in de zij (de handrúg rust op de zij, de vingers naar achter) wordt er diepzinnig naar het verrichte werk gekeken. Schep aan de kant. Even een sigaretje. In het langslopen wordt nonchalant tegen een schijnbaar scheefliggende tegel getikt. Daarna weer effe tien minuten scheppen. Koffie.

Tuesday, April 18, 2006

Doe mij maar een uniform



Ik heb niets met het leger, ben zo pacifistisch als de pip, maar ik hoopte bij elke baan in de gezondheidszorg maar weer dat ik een uniform aanmocht. Helaas. Nee, daar doen wij niet meer aan. Het staat zo afstandelijk voor de clienten. Maar het is zo hándig! Je kleding wordt niet vies. Je hoeft 's morgens niet meer te bedenken wat je nu weer aan moet. Ik vind bijvoorbeeld de Engelse schooluniformen ook helemaal niet gek. Iedereen gelijk, allemaal hetzelfde aan, geen gedoe met merkkleding. Ik ben er voor. Kijk maar eens naar het plaatje en zeg dan nog eens dat een uniform niks is ;-)