Showing posts with label Oma. Show all posts
Showing posts with label Oma. Show all posts

Thursday, December 07, 2006

Nog een oma

Ik had nóg een oma, ook al heb ik nog niet over haar verteld. De moeder van mijn moeder. Een grote, sterke vrouw, altijd aan het werk. Oma had een ring. Een witgouden ring met een briljantje. Ik vond hem prachtig. Zó prachtig, dat ik vroeg: ' Oma, als u later dood bent, mag ik 'm dan hebben?' Ik was nog klein, ik wist niet beter. Neem me dit vooral niet kwalijk. Het mocht. Maar ik hoefde gelukkig niet tot haar dood te wachten. Ik kreeg hem al eerder en droeg hem op mijn trouwdag. De ring is flinterdun. Oma droeg hem gewoon tijdens haar werk, dus hij had aardig wat te lijden. Zo hoort het eigenlijk ook. Niks in een doosje stoppen en één keer per jaar met kerst dragen. Maar ik durf het niet meer aan. Ben bang dat hij van mijn vinger valt van broosheid.Daarom zet ik 'm te pronk op mijn blog.

Thursday, November 30, 2006

Verhalen van oma Deel 3

Oma vertelde eens een verhaal dat heel veel indruk op me maakte toen ik klein was. Deze keer niet iets wat ze zelf meegemaakt had, maar een legende.

'Er reed een trein door de donkere Poolse nacht. De treinbestuurder was vermoeid, hij had al dagen achtereen gewerkt en niet veel slaap gehad.Telkens dreigden zijn ogen dicht te vallen, maar dan schudde hij zijn hoofd heftig heen en weer of beet op z'n tong om wakker te blijven. Vóór hem was alleen de duisternis en de verlichte baan van de lamp aan de voorkant van de locomotief. Opeens dacht hij in de lichtcirkel iets te zien. Het leek een vrouwenfiguur. Hij knipperde met zijn ogen, maar de vrouwenfiguur was er nog steeds. Ze leek een wijd gewaad aan te hebben en ze bewoog haar armen op en neer, alsof ze hem tot stoppen wilde dwingen. Nee, dit kan niet, dacht de bestuurder nerveus. De vrouw bleef constant op de zelfde plek, werd niet groter of kleiner, alleen haar bewegingen leken zwakker te worden.De bestuurder wist dat hij al te veel tijd was verloren. Ook zou hij eigenlijk harder moeten rijden om de volgende plaats nog op tijd te bereiken. Maar voor hij het zelf besefte, had hij de rem al met al zijn kracht aangetrokken. De trein kwam na vele meters schokkend en met metalig gekrijs tot stilstand. Hij stapte met trillende benen uit, al wetend dat hij geen vrouw zou zien. Hij liep enkele meters het spoor op en voelde toen bijna álle kracht uit zijn benen vloeien. Vlak voor hem, waar eigenlijk een grote spoorbrug over een diepe kloof zou moeten zijn, was nu een gapend gat. Gebogen ijzer en afgebroken houten bielzen. Achter hem, vastgekleefd aan de schijnwerper op de locomotief, fladderde een nachtvlinder nog een laatste keer met zijn vleugels en stierf toen.'

Thursday, April 27, 2006

Tussen kitsch en kunst


Vanaf begin maart hing ik al te kijk in het Cultureel Educatief Centrum van Amsterdam Zuidoost. Nu ben ik, als uitvloeiselvan dit project, ook weer aanwezig op een andere expositie (klik). Het kan niet op! De mensen die geportretteerd waren voor de '50 portretten van Zuidoost' mochten iets inbrengen dat hen dierbaar was voor de expositie "Blanco". Ik heb gekozen voor de 'koets van oma'. Hier het bijbehorende verhaal.

Oma en de kitschkoets

Mijn oma was een eenvoudig mens. Ze bracht haar jeugd door op het Poolse platteland en kwam in het begin van de jaren dertig naar Nederland om als dienstmeisje te gaan werken. Haar bazin keek zó op haar neer dat ze mijn oma niet eens een hand wilde geven, maar daartoe haar elleboog naar voren stak zodat ze die kon schudden. Ze trouwde met een Nederlandse man en kreeg twee zoons. Bijna haar hele huwelijksleven woonde haar schoonmoeder bij haar in, een zeer dominante vrouw. Ik heb mijn oma twee keer huilend aangetroffen in de keuken ( de enige plek waar ze zich even terug kon trekken). De eerste keer was ze bezig uien te snijden, maar de tweede keer huilde ze van blijdschap, want opoe vertrok na zesendertig jaar naar een bejaardenhuis. Eindelijk alleen met haar man. Een paar jaar later stierf ze aan een hersentumor.
Mijn oma was lief, kookte heerlijk, kon prachtig vertellen en had een huis vol met geweldige ontdekdingen voor een kind. Dozen met foto’s, kisten met verkleedkleren, kastjes met tekenspullen, parfumflesjes, uitgeknipte strips uit de krant en het allermooiste: een rijtuig van goud en pastelkleurtjes, met vier paarden ervoor, een koetsier op de bok en een échte prinses in de koets. Ik kon er uren naar kijken en met de verkleedkleren aan over fantaseren. De koets is lelijk en gebroken, maar hij mag nooit weg, want hij was van mijn oma, Pelagia Podzinski.

Thursday, April 06, 2006

Verhalen van oma Deel 1


Mijn oma kon prachtige verhalen vertellen. Soms waren het legendes uit haar geboorteland Polen, soms gebeurtenissen die ze zelf had meegemaakt. Dit is zo'n zelfmeegemaakte. Echt.
Oma en de wolf.
In de koude winter moesten de kinderen Podzinski om de beurt hout halen uit de schuur die een flink stuk van het huis af stond. Op een middag, toen het al aardig donker was, was het mijn oma's taak. Toen zij met haar armen vol hout terugliep naar het huis, stond zij oog in oog met een wolf. Omdat de winter dat jaar langer duurde dan anders, waren er al eerder wolven in de buurt gesignaleerd. Ze waren hongerig en kwamen daarom dichter bij de huizen in het dorp dan ooit tevoren. Mijn oma, ze was toen negen of tien jaar oud, deed instinctief wat ze van kleins af aan geleerd had. Ze liet zich snel en zonder aarzelen languit in de sneeuw glijden en hield zich doodstil. Háar oma had haar verteld dat wolven dan denken dat je dood bent en je niets doen. De wolf kwam dichterbij en begon mijn oma te besnuffelen van hoofd tot voeten. Ze voelde zijn warme adem langs haar wangen en hals. Na wat uren leek maar waarschijnlijk minuten waren,verdween de wolf, maar mijn oma bleef liggen tot haar moeder uit het huis kwam. Toen ze vertelde wat er gebeurd was, werd ze eerst niet geloofd, maar de sporen in de sneeuw bewezen dat het echt gebeurd was.