Showing posts with label Jeugdsentiment. Show all posts
Showing posts with label Jeugdsentiment. Show all posts

Thursday, December 07, 2006

Nog een oma

Ik had nóg een oma, ook al heb ik nog niet over haar verteld. De moeder van mijn moeder. Een grote, sterke vrouw, altijd aan het werk. Oma had een ring. Een witgouden ring met een briljantje. Ik vond hem prachtig. Zó prachtig, dat ik vroeg: ' Oma, als u later dood bent, mag ik 'm dan hebben?' Ik was nog klein, ik wist niet beter. Neem me dit vooral niet kwalijk. Het mocht. Maar ik hoefde gelukkig niet tot haar dood te wachten. Ik kreeg hem al eerder en droeg hem op mijn trouwdag. De ring is flinterdun. Oma droeg hem gewoon tijdens haar werk, dus hij had aardig wat te lijden. Zo hoort het eigenlijk ook. Niks in een doosje stoppen en één keer per jaar met kerst dragen. Maar ik durf het niet meer aan. Ben bang dat hij van mijn vinger valt van broosheid.Daarom zet ik 'm te pronk op mijn blog.

Sunday, November 19, 2006

In plaats van patat


Ik ben op een rommelmarkt. Nee, rommelmarkt is eigenlijk te ordinair. Een verzamelaarsbeurs is het. Op een zaterdagochtend loop ik om kwart over zes de slaap uit m'n ogen te wrijven in een ijskoude markthal in Utrecht. Mijn buurmannenechtpaar is al druk op zoek naar belangrijke vondsten voor hun verzameling "Koninklijk Huis Memorabilia". Waarom wilde ik ook alweer mee? Ik heb koude voeten en een koude neus en ik wil koffie, maar de kraam is nog niet open. Ik loop me aan één stuk door te verbazen. Waarom moet dat verroeste blikje 50 euro kosten? En die pop met kapotte ogen en uitgevallen haar 150 euro? Het misleidenst zijn de kramen waar geen prijzen bij de spullen staan. Ik zie een leuk boekje en vraag argeloos hoeveel dat kost. 60 euro? Bent u soms nog niet helemaal wakker en/of begrijp ik hier iets niet? Goh, een hele kraam vol smurfen. Wat leuk, daar heb ik een hele zak vol van liggen thuis. Opeens blijkt dat dit een aardige pensioenvoorziening kan zijn! Dat is het betere werk. Meteen opzoeken als ik thuis ben en op een veilige plaats opbergen. Aan het eind van de ochtend ga ik, lichtelijk verstijfd van de kou, toch nog blij naar huis want ik heb zeven speldjes voor 2 euro weten te bemachtigen. Misschien niks waard, maar wel fijn jeugdsentiment. Voor die actie van "In plaats van patat, geef India wat" heb ik vroeger nog gecollecteerd en wie kent "Lassie" niet? De hond met de meisjesnaam die altijd met 'hij' werd aangesproken. ('Hij wil ons iets vertellen. Good boy') Achteraf bleek de hond die Lassie speelde ook écht een vrouwtje te zijn, omdat vrouwtjeshonden veel slimmer zijn en sneller leren. Leuk weetje.

Thursday, October 19, 2006

Oma's knopenblik

Erika schreef er vorige week al over: oma's knopendoos.In mijn geval is het een blik, niet zo mooi van hout en met vakjes, maar een dierbaar bezit.Het staat op een plank in mijn schrijfkamer, ahum, computer/strijk/zonnebankhok ;-) en mag zich onder andere verheugen in het nostalgische gezelschap van: een nepHummelpopje, een koperen menorah, een glazen potje met Poolse aarde en een minstens vijftig jaar oud doosje kerstboomkaarsjes.

Wednesday, July 12, 2006

Je Ware leeftijd 2

Vorige week kreeg ik van mijn zus een grote map. In die map zaten bijna alle brieven die ik haar in de afgelopen 20, 25 jaar gestuurd heb. Wat een feestje! Oh, natuurlijk waren er ook brieven bij waaruit bleek dat we op een bepaald moment mot hadden, maar over het algemeen was het heerlijk lezen. Wat me vooral verraste, was dat de toon van de brieven in die lange tijd nauwelijks veranderd is. Ik kan natuurlijk altijd wel zéggen dat ik me zo jong voel vanbinnen, maar in al die brieven komt mijn 'geest' onveranderd op me over. Dus kijk maar goed naar deze foto en naar de nieuwe foto bij m'n profiel: dat ben ik, nog steeds!

Wednesday, June 28, 2006

Sneeuw op straat

Al zó lang had ik er naar verlangd: een sneeuwtje. Niet zo'n plastic geval met een nog plastikker figuurtje erin. Nee, een glazen bol, met daarin een mooi tafereeltje. Een huisje, met misschien wat boompjes en poppetjes en diertjes erbij. En dan de sneeuw; witte kleine vlokjes, niet van die grote, die geknipt leken te zijn van ouwe vleeswarenonder-leggertjes. Schudden, kijken, dromen.. De eerste dag dat ik mijn prachtsneeuwtje kreeg, rende ik meteen naar oma aan de overkant. Zij vond hem ook geweldig, maar ze mocht maar éen keer schudden, want stel je toch eens voor dat 'ie zou vallen! Daarna weer terug naar huis, voorzichtig lopend nu, want op de heenweg was ik wel erg roekeloos geweest. Mijn sneeuwtje in twee handen, mijn ogen alleen daarop gericht. Ik zag de put niet, ik struikelde. Ik kan er nog om huilen. Ik zie nog die scherven voor me en dat tafereeltje, dat opeens op straat toch wel erg van plastic leek...

Saturday, May 13, 2006

Je Ware leeftijd











Foto's van mijn ballonvaart volgen nog, (het was fantastisch!) veel te druk met vervaardigen van allerlei lekkers voor mijn feestje morgen. Dit kleine fotootje moet wel even tussendoor: mijn vriendin Els en ik toen we zestien waren. Ze mailde het me gisteren, het komt van een oude dia. Ja, jongens en meisjes, wat een dia is moeten jullie maar aan je mamma's en pappa's vragen. De linkse ben ik.

Tuesday, May 09, 2006

Eng kind!

Door de post van Gerard van vandaag, realiseerde ik me opeens dat ook ik als kind dingen gedaan heb die me nu de haren te berge doen rijzen. Alleen al de oogst van mijn veertiende levensjaar: meerdere malen liften naar het strand, 's nachts zoenen op de begraafplaats en het engste: 'de motorman'. Ik zat met een vriendin op het marktplein van Zandvoort, toen er een aantal jonge mannen op motoren vlakbij stilstonden. Ik was bijzonder geimponeerd door de machtige Easy Riderachtige machines en een van de mannen vroeg of ik soms een ritje wilde maken. Dat wilde ik wel. Na een rondje door Zandvoort stopte hij bij de duinen en vroeg of ik mee ging wandelen. 'Nee', zei ik, een beetje verbaasd. Daarom was ik toch niet meegegaan? 'Oké', antwoordde hij en we reden weer terug. Als moeder van twee dochters krijg ik nog steeds pijn in mijn buik bij het idee wat er had kunnen gebeuren. En ook ben ik de motorman nog steeds dankbaar dat hij geen misbruik heeft gemaakt van een naief veertienjarig meisje.

Thursday, April 27, 2006

Tussen kitsch en kunst


Vanaf begin maart hing ik al te kijk in het Cultureel Educatief Centrum van Amsterdam Zuidoost. Nu ben ik, als uitvloeiselvan dit project, ook weer aanwezig op een andere expositie (klik). Het kan niet op! De mensen die geportretteerd waren voor de '50 portretten van Zuidoost' mochten iets inbrengen dat hen dierbaar was voor de expositie "Blanco". Ik heb gekozen voor de 'koets van oma'. Hier het bijbehorende verhaal.

Oma en de kitschkoets

Mijn oma was een eenvoudig mens. Ze bracht haar jeugd door op het Poolse platteland en kwam in het begin van de jaren dertig naar Nederland om als dienstmeisje te gaan werken. Haar bazin keek zó op haar neer dat ze mijn oma niet eens een hand wilde geven, maar daartoe haar elleboog naar voren stak zodat ze die kon schudden. Ze trouwde met een Nederlandse man en kreeg twee zoons. Bijna haar hele huwelijksleven woonde haar schoonmoeder bij haar in, een zeer dominante vrouw. Ik heb mijn oma twee keer huilend aangetroffen in de keuken ( de enige plek waar ze zich even terug kon trekken). De eerste keer was ze bezig uien te snijden, maar de tweede keer huilde ze van blijdschap, want opoe vertrok na zesendertig jaar naar een bejaardenhuis. Eindelijk alleen met haar man. Een paar jaar later stierf ze aan een hersentumor.
Mijn oma was lief, kookte heerlijk, kon prachtig vertellen en had een huis vol met geweldige ontdekdingen voor een kind. Dozen met foto’s, kisten met verkleedkleren, kastjes met tekenspullen, parfumflesjes, uitgeknipte strips uit de krant en het allermooiste: een rijtuig van goud en pastelkleurtjes, met vier paarden ervoor, een koetsier op de bok en een échte prinses in de koets. Ik kon er uren naar kijken en met de verkleedkleren aan over fantaseren. De koets is lelijk en gebroken, maar hij mag nooit weg, want hij was van mijn oma, Pelagia Podzinski.

Thursday, April 20, 2006

Pim Pam Pet


Mijn vader en moeder zijn begonnen om de kasten uit te mesten. Of wij (broer, zus en ik) eens wilden kijken wat we nog wilden hebben van de spullen die ze niet mee gaan verhuizen. Dozen vol dia's. "Nee pap!! Dat kún je niet wegdoen!" De hele verzameling jazzboeken. "Nee! Niet zomaar bij het grofvuil! Ik zet ze wel op Marktplaats!". Oude spelletjes. Stratego. De knikkerbaan. Memory. Ministeck. Pim Pam Pet. Blaasvoetbal. Het visspel. Heerlijk jeugdsentiment waarvan ik de drie laatstgenoemden naar mijn huis heb meegesleept. Het blaasvoetbal en het visspel eigenlijk alleen voor de mooie doos. Misschien iets voor mijn ooite kleinkinderen?

Tuesday, April 11, 2006

Speciaal voor Gerard
















Via internet mijn oude buurjongen weer teruggevonden. Hier het bewijs dat wij ooit bij elkaar in de straat woonden. Rechterpijltje Gerard, linkerpijltje ik.

Thursday, April 06, 2006

Verhalen van oma Deel 1


Mijn oma kon prachtige verhalen vertellen. Soms waren het legendes uit haar geboorteland Polen, soms gebeurtenissen die ze zelf had meegemaakt. Dit is zo'n zelfmeegemaakte. Echt.
Oma en de wolf.
In de koude winter moesten de kinderen Podzinski om de beurt hout halen uit de schuur die een flink stuk van het huis af stond. Op een middag, toen het al aardig donker was, was het mijn oma's taak. Toen zij met haar armen vol hout terugliep naar het huis, stond zij oog in oog met een wolf. Omdat de winter dat jaar langer duurde dan anders, waren er al eerder wolven in de buurt gesignaleerd. Ze waren hongerig en kwamen daarom dichter bij de huizen in het dorp dan ooit tevoren. Mijn oma, ze was toen negen of tien jaar oud, deed instinctief wat ze van kleins af aan geleerd had. Ze liet zich snel en zonder aarzelen languit in de sneeuw glijden en hield zich doodstil. Háar oma had haar verteld dat wolven dan denken dat je dood bent en je niets doen. De wolf kwam dichterbij en begon mijn oma te besnuffelen van hoofd tot voeten. Ze voelde zijn warme adem langs haar wangen en hals. Na wat uren leek maar waarschijnlijk minuten waren,verdween de wolf, maar mijn oma bleef liggen tot haar moeder uit het huis kwam. Toen ze vertelde wat er gebeurd was, werd ze eerst niet geloofd, maar de sporen in de sneeuw bewezen dat het echt gebeurd was.

Tuesday, March 14, 2006

Ouderlijk huis

Mijn ouders hebben vandaag een bod gedaan op een appartement. Zo, dat is er uit. Zo'n klein zinnetje, maar de betekenis ervan is groot voor mij. Binnenkort wordt mijn ouderlijk huis, het huis waarin ik ben opgegroeid, verkocht. Ik ben inmiddels al langer weg dan dat ik daar gewoond heb, maar dat verandert niets aan dit vreemde gevoel. Ik ben blij voor ze. Het is een mooie flat, centraal verwarmd, alles gelijkvloers, winkels in de buurt, maar het is niet het huis waar ik van de trapleuning afgleed, waar mijn zus en broer werden geboren, waar mijn ene opa en oma aan de overkant woonden en de andere opa en oma om de hoek. Waar ik soms bang was op de wc omdat het raampje uitkwam in de pikdonkere schuur. Waar ik een tent maakte door het woonkamerraam open te schuiven en er een oud gordijn tussen te klemmen, waarna het strak werd getrokken door er een paar stenen op te leggen. De straat waar de orgelman langskwam, de melkboer en de bakker. De straat waarin we indiaantje en stoepranden speelden en spiegelgladde ijsglijbanen maakten als het gesneeuwd had. Het huis, de straat waarin...
Ik ga het maar even stilletjes verwerken.

Sunday, February 12, 2006

Bauhaus

Ik was gisteren even terug in de tijd. In mijn geboorteplaats speelde Bauhaus. Mannen van mijn leeftijd, muziek van vroeger, maar niet bejaard. Vroeger hoorden ze een beetje tot het uiterste duistere vleermuisrandje van mijn muzieksmaak, nu kwam ik toch aardig opgewekt de zaal uit. Ik ging hoofdzakelijk uit jeugdsentimentele redenen, maar werd verrast en meegezogen in een energiek concert. De recensies zullen wel weer vies tegenvallen. Kan me niet schelen, ik heb een goeie avond gehad.

Friday, December 23, 2005

Sixties


"Iedereen" had van die ordinaire, houten slippertjes met een wreefbandje van rood of roze lakleer en het allerprachtigste was dat ze ook nog een hakje hadden! Een hakje! Mijn ultieme wens was om ook van die houten slippers te hebben en na lang, lang zeuren gingen we naar de stad om ze te kopen. Daar bleek mijn moeder een heel ander idee van houten slippers te hebben. Okee, het wreefbandje was rood, maar daar hield het dan ook mee op. Nu zijn ze reuze hip en trendy (iets wat er bij mij absoluut niet in kan) maar ik vind ze nog steeds verschrikkelijk lelijk die Birkenstocks. Jeugdleed.

Wednesday, December 21, 2005

Sixties 2


Begin mei ging het buitenbad aan de Kleverlaan weer open (bijgenaamd "Kleef") en kon je op school een zwemkaart aanschaffen. Er waren twee opties: DiDoZa en MaWoVrij. Ik had altijd MaWoVrij, zodat je op woensdagmiddag naar Kleef kon om te gaan zwemmen. Ik was niet de enige. Ik ben ooit eens bijna platgedrukt en hyperventilerend vanuit de voorste regionen van de rij afgevoerd omdat "grote jongens en meisjes" zo duwden en drongen. Als je eenmaal binnen was, was de strijd nog niet voorbij want je had een beperkt aantal eenpersoonskleedhokjes en het "schapenhok" waar je je met z'n allen moest verkleden. Het is me geloof ik maar één keer gelukt zo'n privéhokje te bemachtigen. Ik vind zwemmen nog steeds niet zo leuk. Ja, op Kreta ofzo in de zee...

Tuesday, December 20, 2005

Sixties


Zoals je al hebt begrepen ben ik al aardig oud. Ik heb de halve cent niet meer meegemaakt, maar nog wel de schillenman (met paard en wagen) , de melkboer en de bakker aan de deur en éen keer in de week de draaiorgelman in de straat (ook weer een paard voor de kar). De kruidenier in de straat waar je naartoe ging met een boekje waarin de boodschappen werden opgeschreven die later werden afgerekend. Een touwtje uit de brievenbus. Kolen in de kachel en 's morgens as in de la. Geen televisie. Op woensdagmiddag bij de buren kijken naar Pipo en Oma Tingeling. Schoolmelk in flesjes en als je "de beurt" had, mocht je met een potlood met scherpe punt de melkdoppen doorprikken, zodat de rietjes erin konden. Jongens handenarbeidles en de meisjes handwérken. Jongens en meisjes apart gym....wordt vervolgd (ik hou me aanbevolen voor meer jeugdherinneringen).

Wednesday, December 14, 2005

Vroegah

Ooit eens -vrij lang ook nog- voor de omroep van het VU ziekenhuis gewerkt vanuit de sterke drang iets vrijwilligs en goeds te doen. Tijdens de avondprogrammering deden we op een gegeven moment ook een verzoekuurtje. Noóit eén aanvraag. Toen begon het al een beetje te kriebelen; luistert er uberhaupt wel iemand? Ach, het was dan wel bezoektijd tijdens onze draaiuren, maar dan nog, er zou toch wel iémand..? Toen kwamen de nieuwe honderdjes op de markt, (de SNIP, wie kent ze niet) en de technicus, die het al tijden heel somber inzag, bedacht dat hij de proef op de som zou nemen, op zijn kosten. Wij moesten tijdens het programma zeggen dat de eerste beller het nieuwe honderdje zou krijgen; de lijn gaat NU open...... Een aantal weken later ben ik er mee gestopt (ik doe nu ander, nuttig, vrijwillig goeds)

Sunday, November 27, 2005

Jeugdherinnering


Hoe mijn oma zei, als ik bij haar logeerde: "We doen een wedstrijdje: wie het eerst slaapt moet het zeggen"

Thursday, September 22, 2005

Onze Swieber



















Vandaag overleed Joop Doderer. Op de radio hoorde ik dat Piet "Malle Pietje" Ekel, het verschrikkelijk vond en Riek "Saartje" Schagen afschuwelijk. Persoonlijk denk ik: 84 is een mooie leeftijd voor onze Swieber..toch?

JOOP DODERER & DE DAMRAKKERTJES - SWIEBERTJE
(H. de Groot; J. Uittenboogaard)Philips 314 072 RF

Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber met zijn ingedeukte hoed
Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber die steeds malle dingen doet

Hij leidt een vrolijk leven
Hij luistert nooit naar raad
Om zijn brutale grappen
Maakt Bromsnor zich vaak kwaad


Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber met zijn ingedeukte hoed
Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber die steeds malle dingen doet

Ik hou van lekker eten
Dus ga ik vaak naar Saar
Kom ik daar op visite
Nou dan staat de taart al klaar


Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber met zijn ingedeukte hoed
Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber die steeds malle dingen doet

Ik hou van lekker slapen
Liefst in een berg hooi
Daar lig je lekker warm in
Daar droom ik lekker mooi


Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber met zijn ingedeukte hoed
Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber die steeds malle dingen doet

Ik hou veel van m'n vrijheid
Die raak ik nooit meer kwijt
Maar een man die bedreigt me

't Is Bromsnor zo gezeid


Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber met zijn ingedeukte hoed
Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber die steeds malle dingen doet

Hij leidt een vrolijk leven
Hij luistert nooit naar raad
Om zijn brutale grappen
Maakt Bromsnor zich vaak kwaad


Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber met zijn uitgestreken snoet
Daar komt Swiebertje
Rare Swiebertje
Onze Swieber die steeds malle dingen doet

Friday, September 09, 2005

Tigerfeet


Vanmorgen hoorde ik op de radio "Tigerfeet" van Mud. Heerlijk!
Weet je dat dansje nog? Morgen weer even doen met Ron als 'ie wil....