Showing posts with label Fatma en ik. Show all posts
Showing posts with label Fatma en ik. Show all posts

Wednesday, January 02, 2008

Een goed begin

Eerste bezoek bij Fatma dit jaar.
Terug naar huis met cadeautjes.

Friday, February 09, 2007

Schoenen

Bij Fatma word ik altijd verwend. Warme omhelzingen als ik binnenkom. Een tafel vol lekkers (warme broodjes, olijven, kaas, koekjes, tomaten, stukjes appel, enz.) en thee. Dikke zoenen bij het weggaan en groeten voor de héle familie, ook mamma en pappa. Afgelopen woensdag kreeg ik bij het weggaan iets in mijn handen gedrukt. Zwarte, glanzende nieuwe schoenen. 'Irene, aandoen.' Het was een bevel, want ik kreeg er een schoenlepel bij. Ze pasten. Op slinkse wijze had Fatma mij een tijd eerder mijn schoenmaat ontfutseld toen wij onze voeten vergeleken. Fatma is maar een minivrouwtje met dito voeten. De schoenen waren speciaal voor mij gemaakt door haar man Nurullah, die bij een bedrijf werkt waar orthopedisch schoeisel wordt vervaardigd. Ik zou de schoenen nooit zelf gekocht hebben, maar ik ga ze dragen. Ik denk dat mijn schreden licht en gelukkig zullen worden, door alle liefde die er in deze schoenen is verwerkt.

Wednesday, April 12, 2006

Fatma's food


Elke keer wordt het meer. Fatma begint al te glunderen als ze mijn bijna onthutste blik ziet als ik de kamer binnenkom. De tafel staat weer vol met eten en ik móet aan de bak. Fatma vindt dat ik te weinig eet, dus giet ze maar weer een scheut honing over een pannenkoekje en legt die op m'n bordje. 'Thee, Irene?' Voor ik nee kan zeggen is mijn kopje al weer vol. Vandaag waren er pannenkoekjes, olijven, speciale kaas, komkommer, tomaat en een schaaltje met een verrukkelijk soort roompudding bestrooid met pecannoten. 'Irene, eten!' Ik zucht een beetje voor de vorm en zeg dat ik te dik word. Fatma vindt van niet. Ze pakt me bij m'n heup en gebaart dat er nog wel wat vet bij mag. Wat ik niet opkan, krijg ik in een schaaltje mee naar huis. En tussendoor doen we met volle mond ook nog de nederlandse les.
Afiyet Olsun!

Tuesday, March 28, 2006

Tavcan Javastraat

Fatma en ik hebben, ondanks onze taalbarriere, al onze eigen 'running gag'. Een paar weken geleden, toen we het over dieren hadden en ik met mijn onmetelijke talent een beertje had getekend, vroeg Fatma weifelend: 'Tavcan?' Geen idee. 'Tavcan Javastraat?'
'Tavcan Javastraat? 'Wat moest ik me daar nu weer bij voorstellen? Stond er een beer in de Javastraat? Was er een winkel die 'De Beer' heette misschien? We kwamen er niet echt uit. Woordenboek erbij. Ik zoeken bij beer, was iets heel anders (ayi). Fatma zoeken bij tavcan. Het bleek het woord voor konijn te zijn. Ik ben een echte tekenkunstenaar. En wat die Javastraat in het verhaal betreft: er zit daar een dierenwinkel met konijnen in de etalage.
Elke keer als we nu iets niet begrijpen, roept Fatma lachend: 'Tavcan Javastraat!'
(er hoort trouwens zo'n slingertje onder de C, maar die heb ik niet op mijn nederlandse toetsenbord)

Friday, February 10, 2006

En nou inburgeren, jij!!

Fatma moet maandag naar school.
Fatma moet inburgeren.
Fatma durft nog niet zo goed.
Fatma wil eerst samen met mij woorden leren.
Fatma wil eerst met mij op straat en in de tram.
Fatma durft dan misschien wel.
Fatma moet naar school.
Fatma krijgt anders een 'sanctie'.
Fatma weet niet wat dat betekent.
Fatma weet wél dat dat geld kost.
Fatma heeft niet zoveel geld.
Fatma moet dus naar school.
Fatma is vijftig.
Fatma moet naar groep één.

Monday, January 23, 2006

Fatma en ik 2


Fatma oefent de hele week. Ze schrijft alle marges van de reclameblaadjes die bij haar in de bus vallen vol met woorden. Een peer. Twee peren. De jongen. Het meisje. Fatma sta op. Fatma loop naar de deur. Hallo, hoe gaat het? Goedemorgen.
Vaak wijst ze op haar hoofd en zegt: Moeilijk. Daarna volgt een golf van turkse woorden waarvan ik niets versta. Soms noemt ze de namen van haar twee kinderen, wijst op haar oren en zegt: Probleem. Moeilijk. Haar twee kinderen zijn doof en zitten op een speciale school. Wij kijken elkaar aan en hopen dat het snel gaat, met die nederlandse lessen. Dan kan Fatma over haar kinderen vertellen, dan kunnen we samen zuchten, een beetje huilen en daarna weer lachen. Thee? vraagt Fatma. Ja graag, dankjewel. Bij het afscheid omhelzen we elkaar.

Wednesday, December 07, 2005

Fatma en ik


Zij spreekt geen Nederlands, ik spreek geen Turks. Toch hebben we vanmiddag samen ontzettend gelachen. Want we willen elkaar erg graag begrijpen en van elkaar leren en dat gaat met een hoop handengezwaai, gegiechel en af en toe een zucht van frustratie. We zijn vrouw en moeder in Amsterdam, dat hebben we alvast met elkaar gemeen.