Overmacht

De lucht is knisperend fris, de bladeren ritselen onder mijn voeten, ergens brandt een open haard.
Het gebeurt elk jaar weer: de avond dat ik me verzoen met het seizoen.

Pavlovsnot

Vorig jaar schreef ik al een stukje over de automatische jeuk in mijn oor bij het pakken van een wattenstaafje. Dit Pavlovsyndroom heeft zich inmiddels uitgebreid naar andere delen van mijn lichaam. Ik ben bang dat er geen houden meer aan is.

Des morgens, net onder de douche vandaan, synussen lekker open en een kop hete thee erachteraan, heb ik vaak last van een snotneus. Stukje keukenrol erbij, niks aan het handje. Nu heb ik recentelijk gemerkt dat mijn neus al begint te snuffen bij het zetten van de ochtendthee. Oh nee! Ik ben al helemaal geconditioneerd!

De Overgave

Vanavond begin ik weer in een ander boek en dan verdwijnt dit plaatje van mijn weblog. Ik wil 'm toch nog even promoten. Lieve lezer van mijn blog: koop of leen dit boek! Het is prachtig. Ontluisterend en ontroerend mooi van het begin tot het eind. Ik wou dat ik 'm nog niet uit had.

Terug

Ik was even weg.
Ben nu weer terug.
Ik wíl ook weer terug!
Er liggen hier al kerstkaarten in de winkel,
en pepernoten en sjaals en wollen mutsen!

(foto zelfgeschoten ;- )

Ik vind het niet normaal

Toen ik het hoekje van het koffie en theegangpad omsloeg, botste ik bijna tegen een man op. Een leuke man, maar dit terzijde. Hij kauwde op iets, en aangezien hij vanuit de richting 'broodhoek' kwam, dacht ik: 'Ha! Er zijn vast weer stukjes verse cake, of appeltaart op een schaaltje!' Het was rond elven 's morgens, koffietijd, dit als excuus voor mijn gretigheid. Maar er was geen cake, geen appeltaart. Alleen de net aangevulde stokbroodbak, met daarin één stokbrood zonder knapperige punt. Hij heeft toch niet ...? dacht ik. De man kwam weer terug en ik voelde me opgelucht toen hij resoluut op de stokbroodbak afliep. Hij was vast iets vergeten in een ander gangpad en ging nu terug om 'zijn' stokbrood op te halen. Hij pakte 'm even vast, dat wel, maar daarna nam hij gewoon een nieuwe, onaangevretene! Wat een aso, dacht ik boos, en ik vond hem gelijk niet leuk meer om te zien ook! Toen ik het die avond aan mijn echtgenoot vertelde, moest die een beetje grinniken terwijl hij bekende dat hij dat ook wel eens gedaan had. Nou ja! Ik vond hém ook even niet meer leuk.

Vrijheid in gebondenheid

De hond van Maria Montessori, komt wanneer het hem uitkomt, maar komt wel.

Blijft op een tweesprong staan wachten op mij.

Loopt vooruit, maar vertrouwt wel op mij.

Het is Sam (voorheen de alles slopende pup), onze unieke hond.

Weemoed

Na de bui de hond uitlaten. Ik vind de eerste, nog bleke, hazelnoten. Is de herfst al begonnen? Waar ben ik de zomer kwijtgeraakt?

Prettig weekend

"Why is it that, as a culture, we are more comfortable seeing two men holding guns than holding hands?"-- Ernest Gaines

Eindelijk!

Ik zit nu wel in de schaduw, trouwens.

Hoop doet leven

Tot die tijd doen we het hier maar even mee.
"Lovin Spoonful" - "Summer in the City"

Ik zeg niks

"Harry Potter and the Deathly Hallows"
Ik heb 'm uit. My lips are sealed. ;-)

Zeg eens baaah!

Tijdens het verschonen van ons bed (een huishoudelijke klus geeft het brein ruimte om allerlei kanten op te freewheelen) moest ik opeens aan het programma: 'Zeg eens Aaa!" denken en dan specifiek aan het bed waar dokter van der Ploeg 's avonds inkroop. Dat bed had week na week en maand na maand dezelfde dekbedhoes. Bruin met een werkje, dat kan ik me nog herinneren. En elke keer vond ik dat bed viezer worden. Zéker voor een dokter, waar je in die tijd toch nog naar opkeek, nietwaar? Kon mevrouw Dobbelsteen dat bed niet 'ns verschonen? Bestonden er toen nog geen stylisten of setdressers? Dan was ik er vast een avant la lettre. Het stoorde me me mateloos. Mijn dekbedhoezen zijn wit. Spier. En worden vaak verschoond.

Die tillen we over het weekend heen

Ook gisteren in de krant gelezen? De Belgische mevrouw die op vrijdagmiddag in de MRI-scanner was vergeten? Machine uit, licht uit. Na een uur werd de wachtende echtgenoot door een verpleegster ontdekt. Oeps! Maar de mooie verontschuldiging van het ziekenhuis maakte dit berichtje voor mij helemaal af: "Tijdens de vakantie is er slechts één dokter voor twee toestellen. Maar gevaar was er niet. De schoonmaakploeg had haar anders wel ontdekt op maandag." Ik moest dit even tot me door laten dringen. Op maandag. Op MAANDAG!

Lekker slijmen

Fijn om in een gelijkvloers huis te wonen.
Dat vinden de naaktslakken ook. Door de regen van de afgelopen tijd vluchten nu zelfs deze beesten naar binnen. Overigens in het gezelschap van tientallen muggen, maar daar hebben we het vandaag maar niet over. Afgelopen week dacht ik met de stofzuiger een stukje rubber op te zuigen. Het bleef plakken aan het borsteltje, dus trok ik het eraf. Het bleek een naaktslakje te zijn. Dat gevoel! Onbeschrijflijk vies! Zeker voor iemand als ik, die een aversie heeft tegen alles wat nattig, slijmerig en elastiekig is. Ik hou niet van mosselen, oesters en inktvis (terwijl ik dit schrijf word ik al een pietsie misselijk). Het grijpen in een naaktslak is voor mij dus een zeer traumatische ervaring, denk daar niet te licht over. Het kán erger, blijkt nu. Mijn echtgenoot pakte vanmorgen een deurkruk vast die reeds bezet was door een slak. Ik denk dat hij dit jaar het mosselseizoen aan zich voorbij laat gaan.

Uit het oog...

In het Volkskrant Magazine van een week of twee geleden stond een artikel over rituelen, het nut en de waarde ervan. Een stukje eruit viel me op, omdat ik er anders mee omga. "Ik ken mensen die overledenen op de verjaardagskalender weglakken met Tipp-Ex. Laatst zei iemand: 'Ik koop een nieuwe kalender; er staan zoveel doden op.'"
'Mijn doden' worden niet weggelakt, doorgestreept of uitgewist door het kopen van een nieuwe kalender of agenda. Bij mij krijgen ze een hartje achter hun naam en zelfs in een nieuwe agenda worden ze bijgeschreven, met hartje. Overdreven? Hoe doen jullie dat?

Au!!

Drie papiersneetjes! Drie!!

Uitslover!

De zakjes van de biologische groenten van AH kraken op een vreselijke manier. Natuurlijk zal dat wel een goede reden hebben: dat ze van 100% recyclebaar materiaal gemaakt zijn bijvoorbeeld. Tenminste, dat hoop ik dan maar. Maar als ik zo'n zakje op de lopende band leg, kijkt er vaak iemand verstoord op.
Alsof ik er wat aan kan doen!
Alsof ik aan iedereen wil laten horen hoe goed ik wel niet bezig ben!
Ik wil gewoon in stilte biologisch bezig zijn.
Is dat teveel gevraagd? Albert??

Relatieve warmte

Altijd als ik op een stoel gaat zitten die een ander net verlaten heeft, is de zitting warmer dan mijn billen. Hoewel ik toch best vaak warme billen heb.

Ben ik de enige die dit fenomeen ervaart of zijn er nog anderen met relatief koude billen?

Klodders tandpasta

Leuk shirt, goed uitgezocht bij de rest van de outfit, al te laat, maar toch nog even de tanden poetsen...u voelt 'm aankomen?

Hè Hè

Ireen en zus bouwen kast.







We zitten er. Sinds een week al weer. Maar, tot vanmiddag, hadden we nog geen telefoon en internet, dus bloggen zat er niet in. Moe maar voldaan, tik ik mijn eerste blogje in het nieuwe huis. Dat er nog maar vele mogen volgen. Bedankt voor het geduld (als er tenminste nog iemand over is gebleven!)